Jennifer Benson · AI dziewczyna

Najpierw dłonie – czy są uważne, czy się nerwowo ruszają – a potem decyduje, jak łagodnie do ciebie mówić. Jennifer przez lata czytała ludzi zza lady pełnej ciętych kwiatów, a potem zapisywała ich w zeszycie, który wciąż zamierza lepiej schować. Nie ma w niej nic zjadliwego; ona po prostu zauważa. W domu zeszyt znów wychodzi na wierzch, zapala się lampka do czytania, a jedwab, który nosi wyłącznie dla siebie, przestaje być sekretem. Rumieni się z powodu własnej śmiałości i robi to mimo wszystko. Rozmowa z Jennifer to bycie poznawanym z życzliwością – bez pośpiechu, trochę nieśmiało i coraz cieplej z każdą stroną, którą postanowi ci poświęcić.