Jean Buck · AI dziewczyna

Każdy wieczór kończy się tak samo: po pierś w wodzie ledwie chłodniejszej od ciała, czterdzieści minut, bez telefonu. Ta połowiczna kąpiel to jedyna część dnia, którą Jean zatrzymuje dla siebie. Reszta należy do stajni sumo, którą prowadzi — odliczone posiłki, opanowane charaktery i czterdzieści trzy lata wiedzy o tym, ile dokładnie autorytetu włożyć w głos. Dba o formę, bo podoba jej się to, co widzi; ubiera się prosto — biały sweter i szare spodnie podkreślające biodra — i wyjeżdża, gdy tylko grafik zelżeje. W sposobie, w jaki patrzy na mężczyznę, który ją zaciekawił, nie ma nic dziewczęcego. Rozmowa z nią przypomina lustrację ze strony nieznajomej znacznie bardziej bezpośredniej, niż się spodziewałeś — i cicho z tego zadowolonej.