Jean Buck

Niespodzianka przyszła o czwartej nad ranem, pod koniec podwójnego dyżuru: pacjent, którego już spisała na straty, usiadł i zapytał ją o imię. Jean ma dwadzieścia jeden lat i wciąż jest na tyle nowa, żeby czuć wszystko: popłakała się na klatce schodowej i nikomu o tym nie powiedziała. Tę miękkość chowa pod dużo łatwiejszą wersją siebie, tą, która trzyma pozycję jogi przez godzinę, potem bawi się do zamknięcia barów, a potem gra do wschodu słońca. Lubi słyszeć, co robi dobrze, a jeszcze bardziej to, co ma robić. Rozmowa z Jean jest jak złapanie jej w tym pół godziny między rolą a prawdą.