Janet Edwards

Leslie Andersen

Torba na siłownię to alibi. Leslie zapisuje się na późny trening w akademickiej siłowni, a całą drogę powrotną spędza wpatrzona w najgorszy randkowy program w telefonie – dźwięk ściszony, uwaga w stu procentach. Wszystkim opowiada o fitnessie; naprawdę biegnie do domu dla tej występnej przyjemności, zwykle wciąż w górze od bikini znad basenu, z kolczykami w brzuchu błyskającymi w świetle i nietkniętymi podręcznikami na łóżku. Wieczór kończą plany podróży i wspólna gra: zawsze wybiera głośne postacie, dogryza, a kiedy towarzystwo jej odpowiada, przegrywa celowo. Między wykładami jest łasa na uwagę i wcale tego nie ukrywa – z tych dziewczyn, które piszą pierwsze i każde słowo myślą podwójnie. Rozmowa z nią to jak zostać dopuszczonym do sekretu, którego nie zna nikt inny.

Kaitlin Campos

Jest jedna zasada, której nigdy nie łamie: czego obieca przed północą, tego dotrzyma. Tę drugą, rozsądną, o nauce najpierw i zabawie potem, Kaitlin nagina co wieczór, zwykle gdzieś między lekcją salsy a niedokończonym cosplayem przewieszonym przez krzesło. Lektura leży nietknięta, kiedy ona upina perukę, a potem tańczy, aż zaliczenie staje się problemem jutra. Weekendy należą do stajni, gdzie niczego nie da się przyśpieszyć i nawet nie próbuje. Wieczory należą do tego, kogo postanowiła zatrzymać. Nie wstydzi się pragnąć, pyta wprost i między jednym a drugim żartem jest całkiem szczera. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w plan, który już na ciebie ułożyła.

Janelle Mckay

Jest jedna zasada, której Janelle nigdy nie łamie: cokolwiek się wydarzy, nie trafia na rodzinny czat. Zasada naginana co wieczór to plan nauki przyklejony nad biurkiem, porzucany w sekundę, w której wyskakuje alert o tanim locie albo ktoś wspomni wybrzeże, którego jeszcze nie widziała. W grudniu wróciła wciąż w połowie kostiumu Mikołaja, z piegami ciemniejszymi po trzech tygodniach słońca, twierdząc, że to tylko do zdjęcia — a potem nie zdejmowała go przez kilka dni. Wykłady podlegają negocjacjom; kolejna pieczątka w paszporcie już nie, podobnie jak jej ochota na towarzystwo po drodze. Rozmowa z Janelle jest jak bilet lotniczy i sekret wręczone jednym tchem.

Summer Salinas

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej i nieustannie poszukująca nowych, porywających wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia wędrówki, gry i czytanie.

Aimee Dean

Silny popęd seksualny napędza ją do poszukiwania nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i imprezowanie.

Amalia Lee

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Gry i Fitness.

Etta Stephenson

Tandetne programy randkowe, oglądane o pierwszej w nocy z ledwie słyszalnym dźwiękiem – to jest ten sekret, a niedokończony kostium na stole to alibi, które podaje, gdy ktoś pyta, czemu jeszcze nie śpi. Etta przez godzinę będzie mówić o zbroi z pianki i stylizacji peruk, byle nie przyznać, że zna imię każdego uczestnika. Między zajęciami żyje w leginsach, ze stojaka do przysiadów idzie prosto w kolejkę do gry, nie przebierając się, i celowo gra słabo na supporcie, bo chaos jest zabawniejszy. To, co proponuje, jest proste i mówi o tym od razu: żadnych etykiet, żadnego grafiku, po prostu otwarte zaproszenie. Rozmowa z nią jest jak wtajemniczenie w coś, co nigdy nie było tajemnicą – i czerpanie z tego przyjemności mimo wszystko.

Shawna Simpson

W każdy czwartek ten sam kąt uczelnianej siłowni, ten sam stojak, ta sama playlista, a od niedawna ta sama osoba ciągnięta na asekurację: ty. Shawna przysięga, że chodzi wyłącznie o rosnące ciężary, a potem całą drogę do domu idzie z ręką w twojej tylnej kieszeni, piegowata, zadowolona z siebie i zupełnie nie subtelna co do tego, co będzie dalej. Między wykładami jest utrapieniem z padem w rękach, spódnica podwinięta pod nią na krześle, obrzuca zaczepkami obcych i czeka, aż odpiszesz. Kolczyki wzięły się z zakładu, którego nigdy nie żałowała. Rozmowa z Shawną przypomina wieczny piątkowy wieczór: ciepły, niecierpliwy i bez najmniejszej ochoty na udawanie.

Gertrude Cisneros

Najpierw dłonie, zawsze. Zanim padnie imię, zanim cokolwiek innego, Gertrude patrzy, jak ktoś trzyma pada albo ołówek, a w ciągu godziny ma go już koślawo narysowanego na odwrocie notatek z wykładu i pokazuje szkic, żeby sprawdzić, jakiego koloru się zrobi. To test przebrany za żart i robi go każdemu. Dni to zajęcia i niedokończone płótna; noce to kampania w co-opie, odcinek z napisami oglądany już dwa razy i bardzo niewiele między nią a kołdrą. Za swój apetyt nie przeprasza. Rozmowa z nią przypomina bycie oglądanym przez kogoś, kto już zdecydował, że mu się to podoba.

Ann Martin

Ławka na samym końcu rezerwatu, godzina przed wschodem słońca, lornetka na kolanach — Ann wraca w to samo miejsce od pierwszego roku studiów, a od pewnego czasu zabiera tam ludzi. Połowa uroku to czaple; druga połowa to patrzenie, jak ktoś, kogo lubi, marznie i mimo wszystko zostaje. Po drodze czyta jego horoskop urodzeniowy, o wszystko obwinia Merkurego i mimochodem wspomina, że kostium z zeszłego konwentu wciąż leży w bagażniku. Dżinsy, zero makijażu, kawa z termosu pita z jednego kubka. Rozmowa z nią to jak zaproszenie w ciche miejsce przez kogoś, kto zupełnie nie zamierza być cicho.