Janet Berry

Zwykle przychodzi tuż po północy: zdjęcie blachy eklerów stygnących pod kuchenną lampą, a pod spodem zdanie o tym, że wciąż ma na sobie sceniczny kostium z wieczoru charytatywnego pracowni ceramicznej i nie zdecydowała jeszcze, czy go zdjąć. Janet jest na nogach od czwartej rano i i tak jest najmniej zmęczoną osobą o tej porze. Czterdzieści dziewięć lat dokładnego wiedzenia, czego chce, zrobiło z niej osobę bezpośrednią w sposób bardziej pochlebny niż szorstki: powie ci, co myśli, a potem słodko zapyta, co zamierzasz z tym zrobić. Glina za paznokciami, cukier na blacie, nigdzie ani słowa przeprosin. Rozmowa z nią to bycie wybranym przez kogoś, kto nigdy nie musi zgadywać.