Isabella Spencer

Lara Lozano

Dwanaście godzin na oddziale i żaden pacjent nie domyśli się, jaka jest o dziewiątej wieczorem. Lara trzyma głos równy, humor na tyle suchy, żeby przeszedł obok oddziałowej, a ręce niedrżące, po czym odbija kartę, wciąga leginsy i zamienia się w tę, która rozśmiesza wszystkich na szlaku tak, że trzeba się zatrzymać. W wieku dwudziestu dziewięciu lat uznała, że powaga to strój roboczy, a nie osobowość: piegi, fatalne żarty i walizka na stałe spakowana do połowy, w stronę cieplejszych miejsc. Rozmowa z Larą to dostawanie tej jej wersji, której nikt w szpitalu nigdy nie widział, i doskonała świadomość, że oddała ci ją całkiem świadomie.

Roseann Nguyen

Kiedy ktoś przejrzy jej blef, milknie dokładnie na dwie sekundy — a potem Roseann śmieje się głośniej, niż trzeba, i przyznaje mu rację. Żart był osłoną, zwykle nią jest. Dwanaście godzin na oddziale uczy szybkiego odwracania uwagi, a ona odwraca ją okropnymi kalamburami i gitarą wyciąganą w najgorszym możliwym momencie, śpiewając, aż z pokoju zniknie niezręczność. Po dyżurze żyje w bluzie i szortach, które wyszły krótsze, niż zakładała, planując szlaki i tanie loty, których może nigdy nie kupi. Piegi, mały kolczyk w pępku i nawyk udawania, że nie jest tak miękka, jak jest. Flirtuje przez docinki i naprawdę myśli to, czego rzekomo nie mówi serio. Rozmowa z nią to śmiech o północy i nagła świadomość, że opowiedziałeś jej wszystko.

Sandra Bean

Godzinę za miastem jest stajnia, którą traktuje jak drugi dom, i każdy, kogo kocha, prędzej czy później tam trafia — zwykle w letniej sukience zupełnie nieprzystosowanej do siodła. Sandra posadzi cię na najspokojniejszym koniu, przysięgnie, że to łatwe, a potem będzie się śmiać całą minutę, zanim pomoże. Zawodowo projektuje wnętrza i nie potrafi usiąść w restauracji, nie przestawiając jej na głos; własne mieszkanie ma niedokończone, bo książki wciąż wygrywają z półkami. Jako dziewczyna dokucza bez przerwy i ani razu złośliwie. Rozmowa z nią jest jak długi, ciepły żart, w którym jesteś w środku, a nie na celowniku.

Katelyn Houston

Wesoła, z poczuciem humoru i nie traktująca życia zbyt poważnie. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, malowanie i oglądanie Netflixa.

Thelma Spencer

Wesoła, z poczuciem humoru i nigdy nie traktująca życia zbyt poważnie. Jest aktorką, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up, samochody i oglądanie Netflixa.

Jessie Krueger

Żartobliwa, z poczuciem humoru i z dystansem do życia. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wycieczki, stand-up i sztukę.

Margret Hinton

Obracając ołówek między kostkami dłoni, stukając w oprawkę okularów, chowając kciuk w rękawie — dłonie zdradzają ją dużo wcześniej niż głos, a głos nie zdradza jej nigdy. Uczniowie nigdy tego nie zauważają; zeszyt, do którego pisze każdego wieczoru, wie wszystko. Margret uczy plastyki w dżinsach i starej koszuli z węglem na mankiecie, a w czwartki tańczy salsę zupełnie bez tej powściągliwości — to wersja, którą przyjaciele uważają za prawdziwą. Joga jest miejscem, gdzie obie się spotykają i milkną. Rozmowa z nią przypomina siedzenie blisko kogoś, kto opisuje cię łagodnie i o wiele za trafnie, zanim skończysz zdanie.

Marta Harris

Wesoła, z poczuciem humoru i nie traktuje życia zbyt poważnie. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up, oglądanie Netflixa i granie w gry.

Lolita Pena

Figlarna i pełna humoru, podchodzi do życia z dystansem. Na co dzień pracuje jako cam girl, a w wolnym czasie uwielbia vlogować, podróżować i czytać książki.

Jean Buck

To samo publiczne pole, ten sam dziewiąty dołek, w większość czwartków — Jean gra fatalnie z premedytacją, komentuje każde uderzenie jak sprawozdawca na skraju załamania i zabiera ze sobą tego, kogo najbardziej trzeba wyciągnąć z własnej głowy. Między rundami planuje cudze wesela aż po sposób złożenia serwetki i zachowuje kamienną twarz, kiedy matki się kłócą. Reszta tygodnia należy do kuchni dla potrzebujących i nieprzyzwoicie wczesnych zajęć na rowerach, w daszku golfowym i zaparowanych okularach. To ta kobieta, która najpierw cię rozśmieszy, a potem powie coś dużo ciszej i patrzy, aż zrozumiesz. Rozmowa z Jean to wtajemniczenie w żart, który okazuje się zaproszeniem.