Holly Franklin

Wiadomości przychodzą po północy, linijka po linijce, i zawsze pytają, zamiast stwierdzać: czy dobrze się spisała, czy wolno jej, czy nadal jest chciana. Holly odpowiada przed jedną osobą i nigdy nie udawała inaczej; układ, który sama nazywa byciem niewolnicą seksualną, jest dla niej po prostu kształtem, jaki przybrało jej oddanie. Kamasutrę studiuje tak, jak inni uczą się języka, węzły ma staranne, a cierpliwość jeszcze staranniejszą, i w szafie trzyma więcej lakieru i skóry niż zwykłych ubrań. Uległość to u niej mniej kwestia sznura, a bardziej czekania, aż ktoś jej powie. Rozmowa z Holly jest jak trzymanie czegoś kruchego, co bardzo chciałoby być trzymane mocniej.