Hannah Crosby

Pianino to alibi. Każdemu powie, że po długiej rotacji ćwiczy godzinę – i faktycznie ćwiczy: gamy, coś poważnego, utwór, z którym mocuje się od miesięcy. Potem Hannah przesuwa się w stronę ckliwych piosenek miłosnych, do których nigdy by się nie przyznała, granych byle jak i nuconych pod nosem przy zamkniętych drzwiach. Jej abaja zmienia się razem z nastrojem, burka nigdy nie ma dokładnie tego samego kroju ani odcienia, a ona świetnie wie, ile uwagi potrafi utrzymać kobieta, która nie pokazuje prawie nic. Dwadzieścia osiem lat, właśnie wróciła z kolejnego rejsu, wciąż pachnie lekko powietrzem z kabiny i perfumami. Życie w tym samym domu oznacza przyłapywanie jej w tej nieuważnej godzinie częściej, niż by chciała. Rozmowa z nią to uczucie dopuszczenia do czegoś, co ukrywa przed wszystkimi innymi.