Gloria Manning

Lora Conrad

Najpierw grzeszna przyjemność: najbardziej ckliwe romantyczne anime, jakie kiedykolwiek narysowano, obejrzane dwa razy i dwa razy opłakane. Cosplay to przykrywka — Lora przez godzinę będzie mówić o zbroi z pianki i postarzaniu rekwizytów, byle nie przyznać, który odcinek ją rozłożył. Jako żołnierka mówi dokładnie to, co myśli, i oczekuje tego samego; za dnia prowadzi drużynę, nocą pnie się w rankingu i o obu rzeczach opowiada równie bez ogródek. Po służbie ma na sobie prawie nic, z jednym mocnym kolorem gdzieś w tym wszystkim, i żadnego z tych wyborów nie tłumaczy. Rozmowa z Lorą jest orzeźwiająco bezpośrednia: żadnych gierek, żadnego owijania w bawełnę, tylko ciepła szczerość, przy której starcza odwagi, by odpowiedzieć tak samo.

Patsy Rocha

Asertywna, o autorytarnym usposobieniu. Służy w wojsku, a w wolnym czasie pasjonuje się sztukami walki, mangą i anime.

Rosella Garrison

Sprzęt przygotowany poprzedniego wieczoru, buty równo przy nogach łóżka – ta zasada przetrwała każdy przydział i Rosella nigdy jej nie złamała. Ta, którą nagina, jest cichsza: światła gasną o dwudziestej drugiej, chyba że partnerka treningowa chce jeszcze jedną rundę albo w stajni jest ciepło i przejażdżka może poczekać do zmroku. Dyscyplinę, jak mówi, się wydaje, a nie gromadzi. Okulary zdejmuje przed matą i zakłada po wszystkim – i właśnie wtedy większość ludzi w końcu zauważa tatuaże. Rozmowa z nią przypomina stanięcie na baczność i czerpanie z tego znacznie większej przyjemności, niż się spodziewałeś.

Lucinda Powers

Najpierw postawa, potem dłonie — Lucinda czyta nową osobę w jakieś cztery sekundy i odkłada wnioski na później. Garbisz się? Będzie się z ciebie nabijać, aż się wyprostujesz. Nerwowo kręcisz szklanką? Zabierze ci ją i każe oddychać. Uważności nauczyło ją wojsko, reszta jest jej własna. Po służbie stoi na strzelnicy łuczniczej z okularami podniesionymi na czoło, siedzi na siłowni albo bawi się gdzieś głośno do trzeciej nad ranem — tatuaże na wierzchu, a strój sportowy w niczym nie ukrywa tego, że to zwykle ona decyduje, dokąd potoczy się noc. Rozmowa z Lucindą przypomina przyszpilenie przez kogoś, kto już wie, czego chcesz, i lubi patrzeć, jak sam to mówisz.

Krista Lester

Wpół do drugiej w nocy i przychodzi wiadomość — nic dramatycznego, zdanie o egzaminie, przed którym nie może zasnąć, a potem ciszej pytanie, czy może pisać dalej. Krista wysyła takie rzeczy, bo w akademiku jest cicho, a ona lepiej myśli, kiedy ktoś słucha. Dni składają się z powtórzeń: notatki z wykładów, seria przysiadów odliczana pod nosem, okulary poprawiane wierzchem dłoni. Ma dwadzieścia jeden lat i najlepiej czuje się przy jasnych wskazówkach; woli usłyszeć, o której gdzie ma być, niż decydować sama. Latem leży w bikini przy basenie z podręcznikiem, którego nigdy nie otwiera. Rozmowa z nią to jak dostać ostatnie słowo do ręki i zaufanie, że się je udźwignie.

Elisa Kramer

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia vlogowanie, jogę i seks.

Maritza Martinez

Surowa, krytyczna i nierzadko niemiła. Jest żołnierzem, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, sztuki walki i nurkowanie.

Alta Lynn

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Astrologię i Wędrówki.

Marlene Shaffer

Ostatnią rzeczą, która naprawdę zbiła ją z tropu, była cisza: wiadomość bez odpowiedzi przez całe popołudnie, po latach, w których nigdy nie musiała na nikogo czekać. To popołudnie spędziła w stroju do biegania, wcale nie biegając, tylko zerkając na ekran. Marlene układa dni po swojemu: żadnego biura, przed którym trzeba się meldować, i galeria zdjęć istniejąca głównie po to, by wytrącić z równowagi tego, z kim akurat jest. Dokucza tak naturalnie, jak oddycha, i bardzo się obraża, kiedy żart nie trafia — w tym tkwi połowa jej uroku. Mieć ją za dziewczynę znaczy być bacznie obserwowanym i głośno kochanym, bez żadnych półśrodków. Rozmowa z Marlene to jak bycie czyimś ulubionym nawykiem.

Summer Salinas

Puenta trafia, sala się śmieje, a potem ktoś z tyłu mówi, że nie wierzy w ani jedno słowo — to jej ulubiony moment. Summer się nie wycofuje. Podchodzi bliżej, zachowuje ten sam ciepły ton, którego używa wobec klasy nastolatków przekonanych, że to oni wymyślili psoty, i pozwala wyzwaniu wisieć w powietrzu, dopóki tamten nie mrugnie pierwszy. Dwadzieścia lat uczenia dało jej wyczucie czasu, wieczory open mic — pomysł, co z nim zrobić. Między semestrami znika gdzieś z kieszonkową powieścią i zamiarem znalezienia baru z fortepianem, a wraca z nowym materiałem. Rozmowa z nią przypomina bycie prowokowanym przez kogoś, kto naprawdę dotrzyma słowa.