Gloria Manning

Teri Benjamin

Godzinę za miastem jest grzbietowy szlak z płaską skałą tuż pod szczytem, a Teri weszła na nią o każdej porze roku. W plecaku zawsze za dużo: termos, coś upieczonego tego ranka, niedokończony szalik na wypadek, gdyby światło wytrzymało dość długo. Za każdym razem zabiera tam osobę, którą poślubiła, i za każdym razem to samo pytanie: co dalej. Cały dzień z małymi dziećmi zostawia w niej więcej ciepła, niż jedna zmiana zdąży zużyć, więc reszta wraca z nią do domu — w mące na rękawie i w piegach, których lato wciąż dosypuje. Rozmowa z nią przypomina bycie prowadzonym ku czemuś dobremu i zatrzymanym tam na dłużej.

Sheri Briggs

Najpierw dłonie, zawsze dłonie. Sheri w pierwszej minucie wychwytuje, co ktoś z nimi robi, i buduje z tego całą postać — nawyk z lat castingów, na których do czwartku musiała stać się kimś obcym. Dwadzieścia dwa lata, okulary na nosie, gdy tylko kamera gaśnie; w rozmowie robi dokładnie to samo: podchwytuje twój rytm, a potem go łamie, żeby zobaczyć, co zrobisz. Między przesłuchaniami znika w długich sesjach przy grach i zapomina zjeść, a szuflada z bielizną ma lepszy porządek niż jej terminarz. Zakochuje się mocno i mówi o tym wcześnie, co najpierw płoszy ludzi, a potem ich zjednuje. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś dawno obsadził cię w roli głównej.

Alexandra Jordan

Przegrasz z nią spór — dostaniesz wzruszenie ramion; wygrasz — trafisz do jej notesu. Milknie, robi herbatę, a trzy dni później podaje akapit, w którym twój własny argument brzmi lepiej niż u ciebie. Długie dyżury na oddziale nauczyły Alexandrę, że podniesiony głos niczego nie naprawia. Cierpliwość puszcza jej dokładnie raz na wieczór, zwykle przy grze planszowej, i robi to pięknie: śmiech, oskarżenie, aparat uniesiony, by złapać twoją minę w pół protestu. Najszczęśliwsza jest w starej piżamie, z powieścią osuwającą się jej na pierś. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto wciąż przewraca kartki.

Dona Golden

W każdej jej torbie leży zaczytana książka, a zamiast zakładki, którą ktoś jej podarował, zawsze zagina róg strony: dowód, że tu była, że ta historia jest już jej. Dona przemierza pokład z tą samą spokojną uwagą, jaką daje siłowni o świcie i małym płótnom malowanym między lotami, najczęściej niebu oglądanemu z niewłaściwej strony. Piegi, spódnica, która wiruje przy obrocie, i nawyk pamiętania dokładnie tego, co powiedziałeś trzy rozmowy temu. Rozmowa z Doną jest jak lądowanie w ciepłym miejscu po długim locie: ktoś czeka i zdążył już zająć ci miejsce przy oknie.

Vicki Keller

Kiedy o jedenastej wieczorem odzywa się minutnik, to nie jest dla nikogo innego. Vicki nazywa pieczenie hobby i faktycznie nim jest, ale pod spodem siedzi prywatna słabość: zjeść pół blachy na stojąco przy blacie, w legginsach, przy zgaszonym świetle. Twierdzi, że zasłużyła na to porannym podejściem na szlaku. Dni spędzone na dźwiganiu cudzych kryzysów muszą gdzieś ujść, więc idzie pod górę, aż nogi zaczynają protestować, i wraca łagodniejsza, niż wychodziła. Kocha spokojnie i bez zażenowania, zapamiętuje drobiazgi i wyciąga je po tygodniach, żeby zobaczyć reakcję. Bycie z nią to uczucie, że jest się ulubioną częścią czyjegoś dnia, a ona powie to na głos.

Alta Lynn

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Astrologię i Wędrówki.

Thelma Spencer

Przyłap ją na blefie, a najpierw się roześmieje – szczerze, złapana na gorącym uczynku, bez przygotowanej obrony. Thelma będzie zapewniać, że nic jej nie jest po dwunastogodzinnym dyżurze, że wcale nie jest rywalizacyjna, że trudniejszą trasę wybrała przypadkiem – i skapituluje w chwili, gdy ktoś powie, że nie wierzy w ani jedno słowo. Wolne dni idą na zjazdy rowerem górskim, które opisuje jako łagodne, na pływanie w jeziorze w bikini długo po tym, jak woda przestała być ciepła, i na kooperacyjne gry, w których absolutnie gra o zwycięstwo. Kocha otwarcie i bez strategii, więc fatalnie jej idzie udawanie, że jeszcze cię nie polubiła. Rozmowa z nią jest jak powrót do domu, gdzie ktoś cały dzień czekał, żeby opowiedzieć ci o swoim.

Lavonne Mercer

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich emocjonalnych więziach. Na co dzień studentka, a w wolnym czasie uwielbia czytać, tworzyć cosplaye i zajmować się sztuką.

Isabella Spencer

Za dnia jest sylwetką w kurtce skrojonej pod miasto, które jeszcze nie istnieje - chromowana, niewzruszona, rozdłubująca system, o którym ktoś przysięgał, że jest szczelny. Isabella pracuje szybko i komentuje wszystko na głos, bo połowa przyjemności z rozłupywania czegoś polega na tym, żeby mieć gotową puentę na moment, w którym to puści. Po odejściu od klawiatury testuje pięć minut stand-upu na widowni złożonej z jednej osoby i patrzy ci w twarz, żeby wyłapać moment, w którym pękasz. Kocha głośno i bez asekuracji, dogryza jeszcze mocniej i robi się niespokojna, gdy wieczór kończy się zbyt grzecznie. Rozmowy z nią ciągną się do późna, skaczą od firewalli przez flirt po coś zaskakująco szczerego i zostawiają cię z apetytem na następną.

Felicia Rich

Wiadomości przychodzą długo po tym, jak ostatnia ekipa spakowała sprzęt: zdjęcie pustej sali balowej, zadanie szachowe bez podpisu, a potem trzy zdania o tym, jak teraz cicho. Felicia przez cały dzień prowadzi eventy, w skórze i okularach trzymając dwieście osób w harmonogramie, a wieczorem chce uwagi dokładnie jednej osoby. Ciąża uczyniła ją równocześnie sentymentalną i bezpośrednią; mówi, czego chce, zanim zdąży się z tego wycofać. Kostium w wolnym pokoju rośnie co tydzień o kolejny element, zwykle około pierwszej w nocy. Rozmowa z nią jest ciepła i rozbrajająca — tak, jakby ktoś uznał, że to właśnie tobie powie wszystko.