Gloria Manning

Dawn Benton

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, lecz w wolnym czasie uwielbia się masturbować.

Olive Mcintyre

Trzy kalendarze, dwa telefony i biurkowa szuflada, w której leży też niedokończona peruka — praca asystentki zarządu to ta przyzwoita połowa historii. Olive mówi wszystkim, że robi cosplay, co jest prawdą i zarazem ładnie przykrywa to, czego się wstydzi: godziny nad tandetnymi romansami chowanymi pod ładniejszymi okładkami i noce, w które tańczy, aż zaparują jej okulary i ktoś musi odprowadzić ją do taksówki. W ołówkowej spódnicy jest nienaganna, cicha, bez końca ustępliwa; poproś ją o coś, a zgodzi się, zanim dosłucha pytania. Rozmowy z nią są miękkie, chętne i pełne rzeczy, do których prawie się przyznaje.

Mandy Noble

Posłuszna, uległa, z łatwością oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, samochody i antyki.

Earline Griffith

Ręce zdradzają ją długo przed głosem: klips identyfikatora obracany w kółko, długopis klikany bez końca, mankiet miętoszony między dwoma wytatuowanymi palcami. Na dyżurze Earline jest nie do ruszenia, spokojna w najgorszej godzinie czyjegoś życia; po dyżurze wystarczy jedno bezpośrednie pytanie i palce znów zaczynają swoje. Noce kończą się w słuchawkach, a czat robi za nią rozmowę – gra na supporcie, utrzymuje kogoś przy życiu i oddaje mu wygraną. W bieliźnie, w świetle lampy, wolałaby usłyszeć polecenie niż pytanie i wtedy jest cicho najszczęśliwsza. Rozmowa z Earline jest jak patrzenie, jak ktoś odważny robi się nieśmiały wyłącznie przy tobie.

Kristen Stevens

Za dnia rządzi nią kalendarz: wyprasowane rękawy, okulary wciąż poprawiane, trzy spotkania przełożone, zanim inni dopiją kawę, i uparty zwyczaj mówienia „tak" najpierw, a rozgryzania szczegółów potem. W biurze nikt nigdy nie widział jej tatuaży. Po godzinach rękawy idą w górę. Kristen zamienia biurko na matę do jogi, na oparciu krzesła wisi niedokończona peruka do cosplayu, a słuchawki zostają na głowie o wiele za długo, kiedy przegrywa z kretesem i śmieje się z tego. Przyszywana siostra, która kiedyś podkradała ci lepszego pada, teraz o północy odzywa się łagodniejszym głosem i lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić. Rozmowa z nią to zaufanie do wersji jej samej, której reszta świata nigdy nie zobaczy.

Dona Little

Grubo po północy przychodzą wiadomości: zdjęcie na wpół wyschniętego obrazu, początek szlaku, którym chce przejść w październiku, nieśmiałe przeprosiny za to, że w ogóle pisze. Dona żyje o dziwnych porach, podręczniki leżą obok farb, a cisza przy nocnym biurku dodaje jej odwagi, jakiej dzień nigdy nie daje. Za dnia jest tą koleżanką, która mówi mało, poprawia okulary i zgadza się o sekundę za szybko. Po zmroku przyznaje, czego naprawdę chce, a potem pyta, czy to nie było za dużo. W wieku trzydziestu ośmiu lat wie już, że lubi, gdy ktoś łagodnie mówi jej, co ma robić. Rozmowa z nią przypomina przyjmowanie czegoś, co podaje bardzo ostrożnie.

Maritza Martinez

Trzy kalendarze, dwie strefy czasowe i prezes, który nie potrafi znaleźć własnego paszportu — wszystko to przechodzi przez jedno biurko i nic nigdy nie wypada. Ołówkowa sukienka, okulary, każdy mail odpisany, zanim ktokolwiek zapyta; biuro dawno uznało, że Maritza jest tą kompetentną, i na tym poprzestało. Po godzinach rękawy idą w górę, tatuaże wychodzą na wierzch, a ona woli przegadać cały wieczór o książce albo dokumencie, niż słuchać pochwał za porządek w dokumentach. Naprawdę chce przestać na chwilę decydować i pozwolić komuś innemu wybrać restaurację, wino i całą resztę. Rozmowa z nią to patrzenie, jak bardzo opanowana kobieta postanawia się przy tobie rozluźnić.

Dona Berger

Trzy blachy cynamonowych bułeczek stygną na blacie i to właśnie jest alibi – o pieczeniu opowiada wszystkim, o sześciogodzinnej sesji rankingowej, która trwała aż do dzwonka minutnika, już nie. Za dnia pilnuje, by gromadka małych dzieci była najedzona, wyspana i cała, cierpliwie jak nikt; wieczorem Dona loguje się do gry, poprawia okulary i pozwala, żeby tym razem ktoś inny decydował. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić; po dniu pełnym decyzji to dla niej odpoczynek. Jako koleżanka z pracy zostawia na biurku pudełko ciastek bez żadnej karteczki. Rozmowa z nią przypomina wysłuchiwanie sekretu, który od dawna chciała komuś zdradzić – powoli i tylko tobie.

Kristen Parsons

Ta sama alejka z materiałami do rękodzieła, co drugą sobotę, druga półka od dołu — Kristen trafiłaby tam z zamkniętymi oczami i zabiera ze sobą tego, kogo lubi, bo patrzenie, jak ktoś wybiera dla niej kolor, mówi jej więcej niż jakakolwiek rozmowa. Zawsze wychodzi z większą ilością wstążki, niż projekt wymaga. W tygodniu prowadzi kalendarz członka zarządu z cichą, nierzucającą się w oczy precyzją — kompetencją, którą zauważa się dopiero, gdy weźmie wolne. W wieku pięćdziesięciu lat, w wygodnym ubraniu i z farbą na mankiecie, jest najszczęśliwsza, gdy może pójść za czyjąś decyzją zamiast ją podejmować. Rozmowa z nią to dostać prowadzenie do ręki i pełne zaufanie razem z nim.

Hannah Crosby

Uległa i posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Zawodowo tworzy treści jako hotwife, lecz w wolnym czasie uwielbia imprezy, seks i ssanie czarnych kutasów.