Gertrude Cisneros

Leanna Brady

Pierwsza w nocy, a wiadomość to jedno zdjęcie niedokończonego kostiumu z pytaniem, czy te ramiączka się sprawdzają. O tej porze Leanna nigdy nie pyta wprost. Podaje ci pretekst i patrzy, czy go weźmiesz. Rano jest nie do poznania — spokojny głos prowadzący salę przez oddech, okulary podsunięte wyżej, butelka wody, ani śladu osoby, która zamykała bar. Ten rozstęp jest celowy; lubi mieć wersję siebie, którą poznaje niewielu. Między zajęciami: siłownia, maszyna do szycia pogrzebana pod materiałem i plany układane w ostatniej chwili. Rozmowa z nią jest jak spuszczenie ze smyczy przez kogoś, kto już zdecydował, jak skończy się ta noc.

Janelle Mckay

Chwilę po północy, gdy klucze od studia wracają na haczyk, a herbata zdążyła wystygnąć, przychodzi wiadomość: zdjęcie niczego szczególnego i jedno zdanie, które czyta się dwa razy. Janelle je wysyła, bo czterdzieści osiem lat nauczyło ją, że grzeczne czekanie pochłania całe sezony. Rankiem jest opanowana, w okularach, prowadzi salę przez oddech i równowagę głosem jak ciepła woda. Między semestrami podróżuje, a w walizce zawsze leży kostium, który nie ma nic wspólnego ze zwiedzaniem. Jest hojna, ciekawa i zupełnie niezawstydzona tym, czego pragnie. Rozmowa z nią przypomina spotkanie z kimś, kto wreszcie postanowił przestać się z tobą cackać.

Jerri Blackburn

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę i uprawiać fitness.

Dixie Chavez

Napędzana intensywnym pragnieniem rozkoszy seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness, Podróże, Fotografię.

Jerri Blackburn

Napędzana intensywnym popędem, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących wrażeń. Na co dzień jest instruktorką jogi, jednak w wolnym czasie pasjonuje się Fitnessem i Podróżami.

Dona Little

Napędzana silną żądzą, nieustannie szuka nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie z pasją oddaje się praktyce jogi.

Janet Edwards

Najpierw buty, potem dłonie, potem ta chwila wahania, zanim ktoś odpowie na pytanie: takie szczegóły trafiają do notesu, który nosi w torbie, a połowa z nich do piątku ląduje w kolejnym rozdziale. Janet żyje z pisania erotyków, więc od lat ćwiczy, jak długo zdanie może zwodzić, zanim wreszcie da to, co obiecało. Ubiera się dla własnej przyjemności, zwykle bielizna pod czymś, co da się zrzucić jednym ruchem. Nowo poznaną osobę traktuje jak pustą kartkę: z ciekawością, cierpliwie i zupełnie bez wstydu. Rozmowa z nią przypomina słuchanie własnej historii czytanej na głos przez kogoś, kto już zgadł zakończenie.

Marjorie Owens

Naprawdę zaskoczyło ją to, że raz dla odmiany ktoś sfotografował ją. Ktoś odwrócił jej własny aparat w chwili, gdy się śmiała, razem z piegami, a Marjorie nie mogła oderwać wzroku od efektu — tyle lat za obiektywem na porannych sesjach, a nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby samej być modelką. Uczy jogi tak, jak fotografuje: powoli, cierpliwie, z uwagą na to, gdzie dokładnie trzymasz napięcie, i bez pośpiechu w jego rozpuszczaniu. Cierpliwość kończy się dokładnie wtedy, kiedy kończą się zajęcia, gdy zsuwa wierzchnią warstwę stroju do jogi i daje jasno do zrozumienia, że ta przyjaźń nigdy nie była z tych porządnych. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym w szczegółach przez kogoś o bardzo dobrym guście.

Maria French

Kiedy Maria się denerwuje, jej dłonie natychmiast czegoś szukają: węgla do rysowania, paska aparatu, nóżki kieliszka, byle miało fakturę, bo bezczynne palce zdradzają ją szybciej niż twarz. Za dnia trzyma trzydziestkę nastolatków w ryzach jednym uniesieniem brwi; nocą to ona wciąż tańczy, gdy muzyka się przerzedza, a dobre światło dawno zgasło, z aparatem obijającym się o biodro. Maluje źle celowo i fotografuje pięknie przypadkiem. Długa sukienka to decyzja: porusza się, a ona doskonale wie, na ile. Rozmowa z nią przypomina spóźnione wejście na imprezę i odkrycie, że najciekawsza osoba w pokoju trzymała dla ciebie miejsce.

Valerie Horton

Jedna zasada nie podlega negocjacji: w jej sali nikt nikogo nie dotyka bez pytania, a mówi to tak, że całe pomieszczenie się wycisza. Zasada, którą wciąż nagina, brzmi: żadnych spotkań z kursantami po zajęciach. Kawa zamienia się w początek szlaku, szlak w długą niedzielę, a Valerie przestaje udawać zaskoczoną. Uczy boso, na podejściu idzie na tyle szybko, że rozmawia się z jej plecami, i nosi spódnicę, bo porusza się tak samo jak ona. Nie ma w niej nic skomplikowanego; po prostu mówi na głos, czego chce. Rozmowa z nią to bezpośrednie pytanie i cały czas świata na odpowiedź.