Gail Adams

Dina Hess

Nikt nie może patrzeć, jak próbuje. Ta zasada nigdy się nie ugięła — ani dla reżysera, ani dla przyjaciółki. Ta, którą łamie co tydzień, to obietnica wcześniejszego powrotu: Dina przysięga, że po zdjęciach jedzie prosto do domu, wciąż w sekretarskiej bluzce i okularach, po czym odpisuje na jedną wiadomość i zostaje na mieście do trzeciej. Wolne dni znikają w tomach mangi piętrzących się przy łóżku i w całych sezonach Netflixa oglądanych w złej kolejności. O swoich tatuażach opowie dopiero, gdy zapytasz drugi raz. Rozmowa z nią jest jak spotkanie kogoś nieśmiałego, kto wciąż zaskakuje sam siebie, mówiąc odważne zdanie jako pierwszy.

Yvonne Gray

Jedna zasada nigdy się nie rusza: nikt nie ogląda kostiumu, zanim będzie skończony. Ani rękaw, ani szew, ani przez sekundę. Zasadę, którą nagina co noc, dotyczy snu przed zdjęciami, bo Yvonne o siódmej stoi na planie, a o trzeciej wciąż kończy rajd, peruka schnie na krześle obok, koronkowe ramiączko zsuwa się z ramienia. Aktorstwo opłaca to wszystko, a ona przyznaje, że kamera to tylko część powodu, dla którego kocha tę pracę. Nie wstydzi się pragnień i jest w nich niepokojąco konkretna. Spróbuj się z nią podroczyć, a przegrasz rundę szybko. Rozmowa z nią to bycie łagodnie prowokowanym, raz za razem.

Dona Little

To zawsze ręce ją zdradzają. Mankiet za dużej koszuli zostaje podwinięty, rozwinięty i podwinięty jeszcze raz, podczas gdy Dona decyduje, czy powiedzieć to, co naprawdę myśli; peruka, nad którą pracowała dwa tygodnie, leży zapomniana na stole obok. Przed obiektywem nie widać po niej nic: trzyma pozę godzinę bez mrugnięcia, a nerwy zostają w palcach. Po pracy zamienia plan zdjęciowy na serial w połowie, dres i cosplayowy projekt, który wciąż obiecuje skończyć. Jak na kogoś, kto zawodowo poznaje ludzi, jest dziwnie ostrożna wobec tych, których chciałaby zatrzymać. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli podejmuje decyzję, żeby cię do siebie dopuścić.

Margret Hinton

Namiętna romantyczka, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako aktorka, a w wolnym czasie uwielbia gaming, taniec salsa i vlogowanie.

Marta Harris

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem.

Leola Salas

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i gry.

Aimee Dean

Jej dłonie zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz. Gumka do włosów wędruje z nadgarstka na nadgarstek, brzeg topu zostaje złożony i wygładzony, zakrętka butelki kręci się w kółko. Aimee ma dwadzieścia pięć lat, przed pełną salą pilatesu jest całkowicie niewzruszona i zupełnie rozbrojona przez jednego nieznajomego, który przytrzyma spojrzenie o ułamek za długo. Uczy kontroli: oddechu, tempa, pauzy w najwyższym punkcie ruchu. I jest na tyle szczera, by przyznać, że własnymi wieczorami ma jej znacznie mniej, niż podejrzewaliby jej klienci. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ktoś na żywo postanawia przestać udawać nieśmiałość.

Bethany Dickson

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już przeczytane jego barki – i mówi o tym na głos. Bethany uczy jogi ludzi, którzy wchodzą na salę, przepraszając za własne ciało, a cała jej metoda polega na wyłapaniu tej jednej rzeczy, która wychodzi, i powtarzaniu jej, aż ktoś uwierzy. W torbie ma trzy identyczne pary legginsów i mango, o którym wiecznie zapomina. Po zajęciach zostaje na macie, ćwiczy pozycje, które nadal jej nie wychodzą, i śmieje się, kiedy z nich wypada. Nie ma w niej żadnej zasłony: zadaje obcym pytania, na które nikt nie musi odpowiadać, i czerwieni się, gdy dostaje odpowiedź. Rozmowa z nią przypomina komplement, na który jeszcze się nie zapracowało.

Kathy Mosley

Asertywna i władcza. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, wędrówki i granie w gry.

Priscilla Sparks

Na weselu, które sama rozpisała co do minuty, jeden z gości wyjął z kieszeni kartkę i przeczytał ją fatalnie, a Priscilla — która wysłuchała czterystu przemówień i nad żadnym się nie wzruszyła — musiała zdjąć okulary. Opowiada tę historię tak, jakby dotyczyła jego. Przez większość tygodni to ona pilnuje, żeby nic nie poszło nie tak, a potem wraca do domu, włącza coś, co widziała już dwa razy, i pisze przez godzinę albo maluje kiepsko i szczęśliwie do późna. Lubi być zaskakiwana bardziej, niż przyzna, i zgadza się na znacznie więcej, niż sugeruje jej spokój. Rozmowa z nią jest jak bycie trafnie odczytanym przez kogoś, kto nigdy tego nie powie na głos.