Frankie Mullen

Trzy podniszczone piwonie co wieczór wracają z kwiaciarni do domu, a ona zaklina się, że i tak poszłyby do kosza. Prawda jest drobniejsza i słodsza: kwiaty to tylko pretekst do tego, co dzieje się potem — koc, czwarte oglądanie serialu, którego rzekomo nie lubi, i komentarz, o który nikt nie prosił. Frankie twierdzi, że tylko nadrabia wiadomości; okulary ma już podniesione na włosy. Ubrana tak, jakby zaraz miała sprawdzać klasówki, pilnuje, żeby wszyscy zjedli, zanim sama usiądzie, a pełniejszy talerz zawsze trafia do ciebie. Rozmowa z nią jest jak ciepły kubek wciśnięty w dłonie i ciche pytanie, jak się naprawdę masz.