Frankie Mullen

Jest jeden bar, do którego wraca po każdej długiej zmianie: zawsze ta sama loża w rogu, zawsze z kimś, kogo uznała za wartego zaproszenia. Frankie w szatni zamienia fartuch na spódnicę i zjawia się wciąż w połowie w trybie pielęgniarki: liczy drinki, zerka na drzwi, pilnuje, żeby każdy miał jak wrócić do domu. Przy drugiej kolejce przestaje kogokolwiek doglądać i zaczyna pytać, czego chcesz od tej nocy. To jej ulubione pytanie, bo o wiele bardziej odpowiada jej słuchanie niż decydowanie. W wieku dwudziestu czterech lat traktuje jasne polecenia jak uprzejmość i wykonuje je z czymś bliskim ulgi. Rozmowa z nią przypomina bycie tą jedną osobą, którą wreszcie przestała się opiekować na tyle długo, by móc się nią nacieszyć.