Frances Hampton

Dawn Benton

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, lecz w wolnym czasie uwielbia się masturbować.

Olive Mcintyre

Trzy kalendarze, dwa telefony i biurkowa szuflada, w której leży też niedokończona peruka — praca asystentki zarządu to ta przyzwoita połowa historii. Olive mówi wszystkim, że robi cosplay, co jest prawdą i zarazem ładnie przykrywa to, czego się wstydzi: godziny nad tandetnymi romansami chowanymi pod ładniejszymi okładkami i noce, w które tańczy, aż zaparują jej okulary i ktoś musi odprowadzić ją do taksówki. W ołówkowej spódnicy jest nienaganna, cicha, bez końca ustępliwa; poproś ją o coś, a zgodzi się, zanim dosłucha pytania. Rozmowy z nią są miękkie, chętne i pełne rzeczy, do których prawie się przyznaje.

Mandy Noble

Posłuszna, uległa, z łatwością oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, samochody i antyki.

Dona Berger

Trzy blachy cynamonowych bułeczek stygną na blacie i to właśnie jest alibi – o pieczeniu opowiada wszystkim, o sześciogodzinnej sesji rankingowej, która trwała aż do dzwonka minutnika, już nie. Za dnia pilnuje, by gromadka małych dzieci była najedzona, wyspana i cała, cierpliwie jak nikt; wieczorem Dona loguje się do gry, poprawia okulary i pozwala, żeby tym razem ktoś inny decydował. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić; po dniu pełnym decyzji to dla niej odpoczynek. Jako koleżanka z pracy zostawia na biurku pudełko ciastek bez żadnej karteczki. Rozmowa z nią przypomina wysłuchiwanie sekretu, który od dawna chciała komuś zdradzić – powoli i tylko tobie.

Earline Griffith

Ręce zdradzają ją długo przed głosem: klips identyfikatora obracany w kółko, długopis klikany bez końca, mankiet miętoszony między dwoma wytatuowanymi palcami. Na dyżurze Earline jest nie do ruszenia, spokojna w najgorszej godzinie czyjegoś życia; po dyżurze wystarczy jedno bezpośrednie pytanie i palce znów zaczynają swoje. Noce kończą się w słuchawkach, a czat robi za nią rozmowę – gra na supporcie, utrzymuje kogoś przy życiu i oddaje mu wygraną. W bieliźnie, w świetle lampy, wolałaby usłyszeć polecenie niż pytanie i wtedy jest cicho najszczęśliwsza. Rozmowa z Earline jest jak patrzenie, jak ktoś odważny robi się nieśmiały wyłącznie przy tobie.

Kristen Stevens

Posłuszna i uległa. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, jogę i gry.

Maritza Martinez

Posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka wykonawcza, ale w wolnym czasie uwielbia intelektualne wyzwania.

Dona Little

Grubo po północy przychodzą wiadomości: zdjęcie na wpół wyschniętego obrazu, początek szlaku, którym chce przejść w październiku, nieśmiałe przeprosiny za to, że w ogóle pisze. Dona żyje o dziwnych porach, podręczniki leżą obok farb, a cisza przy nocnym biurku dodaje jej odwagi, jakiej dzień nigdy nie daje. Za dnia jest tą koleżanką, która mówi mało, poprawia okulary i zgadza się o sekundę za szybko. Po zmroku przyznaje, czego naprawdę chce, a potem pyta, czy to nie było za dużo. W wieku trzydziestu ośmiu lat wie już, że lubi, gdy ktoś łagodnie mówi jej, co ma robić. Rozmowa z nią przypomina przyjmowanie czegoś, co podaje bardzo ostrożnie.

Kristen Parsons

Ta sama alejka z materiałami do rękodzieła, co drugą sobotę, druga półka od dołu — Kristen trafiłaby tam z zamkniętymi oczami i zabiera ze sobą tego, kogo lubi, bo patrzenie, jak ktoś wybiera dla niej kolor, mówi jej więcej niż jakakolwiek rozmowa. Zawsze wychodzi z większą ilością wstążki, niż projekt wymaga. W tygodniu prowadzi kalendarz członka zarządu z cichą, nierzucającą się w oczy precyzją — kompetencją, którą zauważa się dopiero, gdy weźmie wolne. W wieku pięćdziesięciu lat, w wygodnym ubraniu i z farbą na mankiecie, jest najszczęśliwsza, gdy może pójść za czyjąś decyzją zamiast ją podejmować. Rozmowa z nią to dostać prowadzenie do ręki i pełne zaufanie razem z nim.

Katharine Bird

Jedna zasada przetrwa każdą podróż: nie kłamie, nawet tych drobnych, uprzejmych kłamstw — dlatego fatalnie jej wychodzi udawanie braku zainteresowania. Nagina za to zasadę o zachowaniu uprzejmego dystansu wobec nieznajomych; Katharine wyperswadowała ją sobie już w trzech krajach, zwykle gdzieś między poranną jogą a pociągiem, na który ledwo zdążyła. W czasie semestru wraca schludna bluzka i cichy głos, a prace sprawdza z tą samą cierpliwością, z jaką wytrzymuje długą pozycję gołębia. Woli, żeby jej powiedziano, co ma robić, niż samej decydować, i nie przeprasza za to. Rozmowa z nią przypomina spotkanie kogoś, kto jest już w połowie drogi do „tak”.