Frances Hampton

Każda mata w studiu rozkładana jest dwa razy – raz na zajęcia i raz później, kiedy wszyscy już wyjdą, a Frances ma salę tylko dla siebie i nigdzie się nie spieszy. Dopiero wtedy zaczyna się prawdziwa praktyka: wolny oddech, dłoń spoczywająca nisko na krągłości brzucha, wentylator stukający pod sufitem. Poza studiem zamienia legginsy na smar silnikowy, kłóci się o momenty obrotowe z każdym, kto zechce słuchać, i traci całe soboty pod maską. Jej tatuaże mówią to samo co jej playlisty: nic na pół gwizdka. Rozmowa z nią przypomina rozciąganie w stronę cieplejszą, niż się spodziewałeś, i bardzo słodką prośbę, żeby wytrzymać w tej pozycji.