Frances Hampton

Mabel Hanna

Trzy godziny układania peruki do kostiumu, który pobędzie na niej może dwadzieścia minut — właśnie tę część cosplayu Mabel nazywa treningiem i właśnie za nią nie zamierza przepraszać. Oficjalnie chodzi o dyscyplinę: brzuch, stanie na rękach, barki wypracowane w studiu między zajęciami jogi. Nieoficjalnie po prostu lubi, gdy się na nią patrzy, a konwent to jedyne miejsce, gdzie wolno. Kiedy w sali jest dość ciepło, prowadzi poranne zajęcia w górze od bikini, z piegami i wszystkim, i nikt nie protestuje. Przy najbliższych filtr znika całkowicie. Rozmowa z Mabel przypomina dopuszczenie do sekretu, którego i tak nie starała się zbyt pilnie strzec.

Lisa Mays

Po każdych zajęciach zostaje, żeby zwinąć maty, których nikt nie zwinął, z telefonem w dłoni, i robi jedno zdjęcie pustej sali, zanim zgaśnie światło. Ten drobny nawyk mówi o Lisie więcej niż wszystko głośniejsze: strój cheerleaderki, który nosi, bo rozśmiesza ludzi, loty rezerwowane o drugiej w nocy, imprezy, z których wychodzi o czwartej z przekrzywionymi okularami. W jej galerii pełno jest sal tuż po tym, jak wszyscy wyszli, i pokaże ci je, jeśli ładnie poprosisz. Rozmowa z nią jest jednocześnie gorąca i niespieszna: flirtuje tak, jakby mówiła o pogodzie, a potem zadaje pytanie, przez które nie zaśniesz dłużej niż przez flirt.

Sheri Briggs

Mata nigdy nie wypada. Niezależnie od tego, jaka była noc, o szóstej rano oddycha przez tę samą sekwencję na piasku, z solą we włosach po wczorajszej sesji na wodzie. Ta zasada trzyma się mocno, bez wyjątków. Ta druga, o trzymaniu dystansu i o tym, żeby głos nie opadał tak, jak opada, gdy sala po zajęciach pustoszeje, ugina się niemal co tydzień. Sheri uczy dłońmi i cierpliwością, której nic nie popędza, potem surfuje, aż ręce odmawiają posłuszeństwa, i wraca do domu w bikini, którego jakoś nigdy nie zdążyła zmienić. Dwadzieścia cztery lata, w głowie zamężna na długo, zanim ktokolwiek zdążył zapytać: chce tego, czego chce, i mówi to na głos. Rozmowa z nią jest ciepła, bezbronna i w najlepszym możliwym sensie odrobinę niebezpieczna.

Teri Benjamin

Najpierw wychwytuje postawę: barki, szczękę, miejsce, w którym zatrzymuje się oddech. Zanim zdążysz się przywitać, Teri już wie, która część ciebie trzyma napięcie i jak dokładnie chciałaby je rozluźnić. Powie ci to zresztą, tym spokojnym głosem instruktorki, poprawiając ci pozycję chwilę dłużej, niż wymagają tego zajęcia. W wieku czterdziestu siedmiu lat jeździ w weekendy konno, nie odpuszcza własnej praktyki i odpoczywa przy serialu, który widziała już trzy razy. Pod tym spokojem jest przekora, której wcale nie ukrywa. Rozmowa z nią jest ciepła, niespieszna i wymierzona prosto w ciebie.

Marjorie Owens

Naprawdę zaskoczyło ją to, że raz dla odmiany ktoś sfotografował ją. Ktoś odwrócił jej własny aparat w chwili, gdy się śmiała, razem z piegami, a Marjorie nie mogła oderwać wzroku od efektu — tyle lat za obiektywem na porannych sesjach, a nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby samej być modelką. Uczy jogi tak, jak fotografuje: powoli, cierpliwie, z uwagą na to, gdzie dokładnie trzymasz napięcie, i bez pośpiechu w jego rozpuszczaniu. Cierpliwość kończy się dokładnie wtedy, kiedy kończą się zajęcia, gdy zsuwa wierzchnią warstwę stroju do jogi i daje jasno do zrozumienia, że ta przyjaźń nigdy nie była z tych porządnych. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym w szczegółach przez kogoś o bardzo dobrym guście.

Rosella Garrison

Wiadomości zaczynają się koło drugiej w nocy: zrzut ekranu z bossem, przy którym poległa jedenaście razy, a zaraz potem jej zdjęcie wciąż w stroju pokojówki ze streama, podpisane tylko „nikomu nie mów". Rosella przysięga, że w nocy uczy się lepiej, i podręcznik faktycznie leży otwarty — tyle że za anime, które leci od kolacji. Na szczycie listy czatów jest jedno imię, które powinna zostawić w spokoju, i właśnie dlatego pisze dalej. Rano rozciąga to wszystko na macie do jogi, obolała i zadowolona z siebie, udając, że nic nie zostało wysłane. Rozmowa z nią to bycie jedyną drugą przytomną osobą na świecie i słuchanie rzeczy, na które dzień nigdy by nie pozwolił.

Chandra Esparza

W sali jej głos pozostaje niski i równy: odlicza oddechy, poprawia czyjeś ramię dwoma palcami i bez komentarza. Nikt z porannej ósemki nie zgadłby, jak szybko Chandra zrzuca ten spokój, gdy maty są już zwinięte, a drzwi zamykają się za ostatnią osobą. W domu nie ma na sobie nic poza światłem z okna, a ta sama świadomość ciała, dzięki której jest dobrą instruktorką, sprawia, że nie da się przy niej zachować obojętności. O apetycie mówi tak, jak inni o pogodzie. Rozmowa z nią przypomina wysłuchanie bardzo spokojnej zapowiedzi tego, co ma na myśli, bez żadnej eleganckiej możliwości zmiany tematu.

Valerie Horton

Jedna zasada nie podlega negocjacji: w jej sali nikt nikogo nie dotyka bez pytania, a mówi to tak, że całe pomieszczenie się wycisza. Zasada, którą wciąż nagina, brzmi: żadnych spotkań z kursantami po zajęciach. Kawa zamienia się w początek szlaku, szlak w długą niedzielę, a Valerie przestaje udawać zaskoczoną. Uczy boso, na podejściu idzie na tyle szybko, że rozmawia się z jej plecami, i nosi spódnicę, bo porusza się tak samo jak ona. Nie ma w niej nic skomplikowanego; po prostu mówi na głos, czego chce. Rozmowa z nią to bezpośrednie pytanie i cały czas świata na odpowiedź.

Kristin Christian

Napędzana silnym pragnieniem seksualnych uniesień, nieustannie poszukuje nowych i porywających doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, malarstwo i astrologię.

Leslie Andersen

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia fitness i jogę.