Felicia Rich

Każde oparzenie od kleju na jej opuszkach ma swoją historię i żadna nie dotyczy nauki. Między wykładami Felicia rysuje linie peruk na marginesach notatek, a wieczorem siedzi na podłodze pokoju z pianką, nicią i lustrem opartym o ścianę, szew po szwie zmieniając się w kogoś innego. Poranki zaczyna na macie, w znoszonych legginsach, z okularami złożonymi obok, oddychając w powolnym powitaniu słońca i po cichu decydując, kim chce być tego dnia. Najpierw się rumieni, dopiero potem droczy, przeprasza, że zajmuje miejsce, a potem zadaje o trzy pytania więcej, niż ktokolwiek się spodziewa. Rozmowa z nią jest jak dostanie pod opiekę czegoś kruchego i odrobinę psotnego.