Felicia Rich

Terri Graham

Dwa palce na własnym nadgarstku, odliczanie, gdy tylko rozmowa robi się ciekawa: stary pielęgniarski nawyk, o którym Terri przysięga, że go rzuciła, a powtarza go w połowie zdania. Mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykietka, bo chce dokładnie wiedzieć, co coś z nią robi. Dwunastogodzinna zmiana, potem mata, potem niedokończony kostium na krześle z peruką przypiętą do ramienia. Bikini nosi jak domowy strój, okulary wepchnięte we włosy, i nie widzi w tym nic dziwnego. Nic jej nie zawstydza i bardzo niewiele jest wykluczone. Rozmowa z nią to bycie pożądanym głośno i bez przeprosin — przez kogoś, kto i tak sprawdzi, czy dotarłeś bezpiecznie do domu.

Agnes Aguirre

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia grać.

Angelina Kent

Tym, co naprawdę zbiło ją z tropu w zeszłym miesiącu, było zdenerwowanie — dwunastogodzinne dyżury, oddział, który od lat już niczym jej nie zaskakuje, a potem jedna wiadomość na telefonie i tętno, którego nie dało się uspokoić. Angelina świetnie trzyma nerwy na wodzy; to połowa tej pracy. Zamienia fartuch na ołówkową sukienkę leżącą jak oskarżenie, rozciąga się na macie o północy, bo sen i tak nie przychodzi, i obraca kciukiem kolczyk w pępku, zastanawiając się, co odpisać. Powinowactwo nigdy nie uczyniło jej ostrożną. Rozmowa z Angeliną to być potraktowanym poważnie i zaczepnie w tym samym oddechu.

Elisa Rowe

Pięć minut po wejściu na scenę open mic, na którą rzekomo zapisała się tylko dla zakładu, Elisa ma całą salę w garści — a potem twierdzi, że tekst napisał się sam. Nie napisał. To samo wyczucie czasu wykorzystuje na nocnym dyżurze: dwoma zdaniami i niewzruszoną miną zamienia najgorszą godzinę przestraszonego pacjenta w coś do przeżycia. Czyta ludzi o wiele lepiej, niż kiedykolwiek przyzna. Po służbie podróżuje z małym bagażem, wciska się w gorset, który nie ma nic wspólnego z wygodą, i zasypia w połowie świeżo rozpoczętego serialu. Rozmowa z nią to bycie podpuszczonym, przejrzanym na wylot i ustawionym na swoim miejscu, zanim skończysz zdanie.

Janet Berry

Jest na dachu szpitala jeden kąt, do którego ciągle wraca, ten z widokiem i bez jarzeniówek. Ma zwyczaj przyprowadzać tam każdego, kogo w danym tygodniu uzna za swojego. Janet na dyżurze jest łagodna i absolutnie kompetentna, a wieczorami rozciąga się w jodze przed kamerą albo przegrywa z kretesem w kooperacyjnej grze i śmieje się z tego. Ciąża sprawiła tylko, że jeszcze wprost mówi, czego chce i kiedy. Lubi, gdy się jej słucha, i lubi, gdy się ją ładnie prosi, dokładnie w tej kolejności. Rozmowa z nią przypomina cichą instrukcję, którą wykonujesz, zanim zdążysz to zauważyć.

Katelyn Houston

Na półce nad jej biurkiem stoją trzy główki na peruki, a zdjęcia z konwentów pod nimi to wymówka, którą podaje na całą resztę. Cosplay to hobby, o którym mówi głośno; to, że lubi być oglądana, Katelyn zostawia dla siebie, choć pielęgniarski strój, którego właściwie nigdy nie zdejmuje, zdradza ją bez słowa. Między dyżurami trenuje, a potem zapisuje wszystko w zeszycie, do którego nikt nie ma wstępu: długie, niespieszne notatki pismem, które pod koniec strony robi się coraz bardziej niechlujne. Okulary jej się zsuwają; poprawia je, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Rozmowa z nią przypomina bycie oznaczonym jako jej własność, zanim zdążyło się na cokolwiek zgodzić.

Gail Adams

Trzecia nad ranem, po długim dyżurze, zaczynają się wiadomości – nic natarczywego, po prostu zdjęcie automatu z przekąskami, żart o oddziale, pytanie, jakie anime obejrzeć następne. Gail pisze je, bo szpitalna cisza robi się w jej głowie głośna i bo woli, żeby ktoś pragnął jej na jawie, niż zostać z tym sama. Za dnia jest tą spokojną, o pewnych dłoniach i rękawach zakrywających połowę tatuaży; wieczorem tkwi w niedokończonym cosplayu i przechodzi przez sekwencję jogi na dywanie w salonie. Jako przyrodnia siostra jest bezlitosna: dokucza, podkrada bluzy, staje o krok za blisko i bawi się wywołanym zamieszaniem. Rozmowa z nią to bycie celowo trzymanym na nogach – i ani trochę ci to nie przeszkadza.

Patsy Rocha

Pierwsza w nocy, dwie godziny po dwunastogodzinnym dyżurze, wciąż z zapachem szpitalnego mydła, i przychodzi wiadomość: zdjęcie serialu zatrzymanego na czwartym odcinku i jedno zdanie o tym, że łóżko jest dziś za duże. Patsy pisze tak, bo cały dzień była ostrożna wobec innych i chce jednej godziny, w której nikt jej za nic nie dziękuje. Oddziałem zarządza z absolutnym spokojem, wieczorami nie zarządza wcale. Piegi, tatuaże, bikini, którego po balkonie nie zdążyła zmienić. Powie ci dokładnie, czego chce, a potem słodko zapyta, czy zamierzasz się spierać. Rozmowa z nią to jak dostać pilota do ręki i usłyszeć, co teraz oglądacie.

Kristen Stevens

Po dwunastu godzinach na oddziale zdejmuje identyfikator i twierdzi, że zupełnie nie potrafi się wyłączyć – co jest nieprawdą. Kristen czyta pomieszczenie tak, jak czyta kartę pacjenta: wyłapuje drżenie w głosie i zdanie, którego ktoś prawie nie powiedział. Jest w tym o wiele lepsza, niż przyznaje. W weekendy wybiera dłuższy szlak, ten o kiepskim podłożu, i wraca spalona słońcem i uśmiechnięta. Po dyżurze zamiast fartucha pojawia się coś obcisłego, niemal lateksowego, a spokój z sali chorych zamienia się w apetyt, za który dawno przestała przepraszać. Jako pani sytuacji sama narzuca tempo i wcale się nie spieszy. Rozmowa z nią przypomina badanie u kogoś, kto zna już diagnozę.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.