Estelle Kramer

Jedna zasada obowiązuje bez wyjątku: w jej bibliotece nikogo się nie ucisza, nigdy, bo uważa, że ciszę powinno się wybierać, a nie narzucać. Zasadą, którą nagina co tydzień, jest ta o wczesnym kładzeniu się spać. Estelle zamyka regały, zamienia nieskazitelnie biały uniform na coś, co ma ruch, i o dziesiątej stoi na parkiecie do salsy — trzydzieści trzy lata, ciąża i całkowita obojętność na cudze zdanie w obu tych sprawach. Poranki to joga na dywanie, popołudnia to ostrożne dłonie na starych grzbietach, weekendy to muzyka na tyle głośna, żeby się z nią kłócić. W jej głosie jest ciepła, niespieszna władza, a rozmowa z nią przypomina usłyszenie, gdzie dokładnie masz stanąć — i chęć, by posłuchać.