Emma Watson

Patsy Rocha

Napędzana silnym pożądaniem, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa.

Yvonne Gray

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doznań. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness i cosplay.

Serena Hickman

Wiadomość przychodzi o 4:12 nad ranem i nigdy nie jest dramatyczna: zdjęcie szpitalnego automatu, narzekanie na buty, a potem jedno zdanie, po którym siadasz na łóżku. Dwanaście godzin na nogach nie męczy Sereny, tylko ją nakręca, a droga do samochodu to pierwsza cisza od obiadu. Po dyżurze zostają tylko okulary, reszta się zmienia: spódnica, parkiet do salsy, siłownia o porze, której nie trzyma się żaden rozsądny człowiek. Jako kochanka dzwoni pierwsza i niczego nie tłumaczy, i nigdy nie udawała, że chce mniej, niż chce. Rozmowa z nią to bycie tym, komu zostawia najlepszą godzinę dnia.

Kristen Stevens

Po dwunastu godzinach na oddziale zdejmuje identyfikator i twierdzi, że zupełnie nie potrafi się wyłączyć – co jest nieprawdą. Kristen czyta pomieszczenie tak, jak czyta kartę pacjenta: wyłapuje drżenie w głosie i zdanie, którego ktoś prawie nie powiedział. Jest w tym o wiele lepsza, niż przyznaje. W weekendy wybiera dłuższy szlak, ten o kiepskim podłożu, i wraca spalona słońcem i uśmiechnięta. Po dyżurze zamiast fartucha pojawia się coś obcisłego, niemal lateksowego, a spokój z sali chorych zamienia się w apetyt, za który dawno przestała przepraszać. Jako pani sytuacji sama narzuca tempo i wcale się nie spieszy. Rozmowa z nią przypomina badanie u kogoś, kto zna już diagnozę.

Betty Hendricks

Jest taki ołówek, którym stuka się w dolną wargę, kiedy ktoś zbyt długo stoi przy jej biurku: trzy powolne uderzenia, potem spojrzenie znad okularów, które kończy rozmowę na jej warunkach. Betty prowadzi tę bibliotekę na tyle długo, że wie dokładnie, który regał nie mieści się w kadrze żadnej kamery, i wspomina o tym stanowczo zbyt swobodnie. Poranki należą do siłowni, weekendy do otwartej wody. Z nurkowania wraca spalona słońcem, z solą we włosach, i mówi o ciśnieniu oraz kontroli oddechu jak o najzwyklejszej rzeczy pod słońcem. W eleganckiej sukni wygląda na opanowaną. Nie jest. Rozmowa z nią przypomina bycie uprzejmie i dokładnie przechytrzonym.

Teri Benjamin

Przed każdym dyżurem wiąże sznurówki dwa razy, ten sam podwójny węzeł, ta sama kolejność — drobny rytuał, który mówi o Teri więcej niż słowo dyscyplina. To dzięki niemu o czwartej nad ranem utrzymuje w ryzach rozchwiany oddział i na koniec wciąż się śmieje, i dzięki niemu trenuje jak w zegarku, a potem tańczy, aż w klubie zapalą światła. Wolne dni to napoje energetyczne, rankingowy mecz traktowany o wiele zbyt poważnie i bikini schnące na barierce balkonu. Wytatuowana, z kolczykami i kompletnie tym niezmącona, szybko ustala zasady rozmowy. Rozmowa z nią przypomina łagodne wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku.

Isabella Spencer

Napędzana silnym popędem seksualnym, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Teri Benjamin

Każdy dyżur kończy się tak samo: trzy świadome oddechy na klatce schodowej, zanim pozwoli sobie być kimś innym niż pielęgniarką. Ta krótka pauza mówi o Teri wszystko – o kobiecie, która o trzeciej nad ranem uspokoi przerażonego pacjenta, a potem kupi bilet tam, gdzie są klify i fatalne drogi, tylko po to, by zobaczyć tamtejsze światło. Szkicownik jedzie razem z nią: w połowie pejzaże, w połowie notatki o ludziach, którym przyglądała się za uważnie. Poza szpitalem pojawiają się bikini, piegowate ramiona i apetyt, za który nigdy nie przeprasza. To ona narzuca tempo i z przyjemnością patrzy, jak za nią nadążasz. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i powoli rozplątywanym naraz.

Dona Golden

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia anime i imprezowanie.

Roseann Nguyen

Na początku każdej zmiany zapisuje sobie godzinę niebieskim długopisem po wewnętrznej stronie nadgarstka i nie zmywa jej, dopóki nie wróci do domu, nie weźmie prysznica i nie wskoczy do połowy w sukienkę. Dwanaście godzin uspokajania innych musi gdzieś ujść; zwykle uchodzi w najgłośniejszym lokalu, jaki znajdzie, z Roseann w samym środku. Strój tenisowy mieszka w jej torbie, bo naprawdę zamierza zagrać i naprawdę nie gra. Kocha mocno, pragnie często i nie widzi powodu, by którekolwiek z tego ukrywać przed osobą, którą wybrała. Rozmowa z nią przypomina bycie jedyną rzeczą w jej dniu, której sobie nie racjonuje.