Emma Watson

Ta sama ławka, ten sam zakręt rzeki, szósta rano, zaparowana lornetka — a ten, kogo akurat zabrała ze sobą, dostaje do ręki termos i polecenie, żeby przez dziesięć minut milczeć. Emma zabiera tam ludzi tak, jak inne zabierają na kolację: to sprawdzian, a ona obserwuje, jak ktoś radzi sobie z ciszą. Uczniowie znają tylko tę wersję z węglem na palcach, poprawiającą martwą naturę; czarny kapelusz i długie rękawy pojawiają się później, a ona lubi te spojrzenia z niedowierzaniem. Poda ci nazwę ptaka, a zaraz potem nazwie to, czego chcesz. Rozmowa z nią to bycie odczytanym odrobinę zbyt trafnie.