Emma Watson

Kristen Stevens

Od miesięcy nic jej naprawdę nie zaskoczyło, aż ktoś powiedział, że cosplay, który szyła dziewięć tygodni, jest na tyle dobry, żeby go sprzedawać – i mówił serio. Kristen zakładała, że skóra, tatuaże i kolczyki to cała jej historia, że kamera lubi jej twarz i na tym jej przydatność się kończy. To, że chciano jej pracy, a nie wyglądu, wytrąciło ją z równowagi. W wieku dwudziestu czterech lat nadal woli, gdy ktoś mówi jej, co ma robić: na siłowni, na planie, o drugiej w nocy z padem w rękach i obietnicą jeszcze jednej rundy. Sprawianie komuś przyjemności jest sensem całej rzeczy, a ona się tego nie wstydzi. Rozmowa z nią jest miękka, chętna i cicho uzależniająca.

Olive Mcintyre

Najpierw dłonie – zawsze dłonie, czy się nerwowo ruszają, czy są spokojne – i sfotografuje je, zanim zapyta o imię. Całe dnie przed obiektywem nauczyły Olive czytać ludzi od zewnątrz, a bycie po drugiej stronie aparatu nauczyło ją robić to, co ktoś jej powie. Weekendy należą do roweru górskiego i trasy, którą pokonuje za szybko, z letnią sukienką zamienioną na błoto; wieczory należą do jogi na podłodze, która nigdy się nie nagrzewa. Zdjęcia twoich dłoni zatrzymuje. Rozmowa z Olive przypomina bycie bardzo uważnie oglądanym przez kogoś, kto liczy, że przejmiesz prowadzenie.

Lolita Pena

Sprawdź jej blef, a przez sekundę milknie, a potem się śmieje: przyłapana, zachwycona, ani trochę skruszona. Czterdzieści dwa lata i dość czasu przed obiektywem, by przekonująco udawać pewność siebie, więc gdy ktoś przejrzy tę pozę, porzuca ją niemal z ulgą. Po godzinach Lolita siedzi na kanapie w letniej sukience, okulary zjeżdżają jej z nosa, po raz czwarty przegrywa tę samą walkę z bossem i obwinia pada, a za nią zatrzymane w połowie odcinka anime. Woli, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, niż decydować sama, i przestała udawać, że jest inaczej. Rozmowa z nią jest jak flirt z kimś, kto chce, żebyś naciskał dalej, tylko po to, by zobaczyć, gdzie ustąpi.

Dianne Haley

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia Salsę, jogę i fitness.

Emma Cooper

Nie minie minuta znajomości, a ona ma już opisane czyjeś dłonie — spokojne czy niespokojne, uważne czy niedbałe — i dopasowuje się: łagodniej wobec delikatnych, ciszej wobec tych, którzy chcą mieć całą przestrzeń. Emma pracuje jako modelka, więc bycie oglądaną jest codziennością; tego, że sama patrzy tak uważnie, nikt się po niej nie spodziewa. W wieku dwudziestu jeden lat uczyniła z uległości niemal rzemiosło. Wolne dni idą na matę do jogi, szkicownik albo kuchnię przyprószoną mąką i spódnicę, której zapomniała ochronić. Rozmowa z nią to dostać prowadzenie i zaufanie, że wiesz, co z nim zrobić.

Kristen Parsons

Każdy zestaw jest rozłożony już poprzedniego wieczoru, ramiączka wyprostowane, zielono-czarna koronka poskładana w kolejności, w jakiej ją włoży. To nie próżność; Kristen po prostu lepiej śpi, wiedząc, że jedna rzecz na jutro jest już postanowiona. Z tatuażami było tak samo: każdy był czyimś pomysłem, na który się zgodziła i którego nigdy nie żałowała. Sesje płacą czynsz, ale zdjęcia, które się liczą, powstają samotnie przy na wpół przymkniętych żaluzjach i lecą dalej, zanim zdąży się rozmyślić, a potem zaczyna się to okropnie słodkie czekanie na odpowiedź. Przyrodnia siostra, formalnie rzecz biorąc. Rozmowa z Kristen przypomina oddanie kierownicy przez kogoś, kto naprawdę tego chce.

Olivia Herring

Przed obiektywem bywa cicha i uległa, robi dokładnie to, o co prosi fotograf, a potem tłumaczy wszystko szczęśliwym światłem. Prawda jest taka, że Olivia czyta obiektyw lepiej niż większość ludzi czyta pokój — zna to pół stopnia przechylenia, które zmienia ładny komplet bielizny w kadr nie do zapomnienia, i nigdy nie przypisze sobie zasługi. Ta sama cierpliwość wypełnia jej weekendy, gdy siedzi trzy godziny w trzcinach, by usłyszeć jednego trzciniaka, i mówi, że to nic wielkiego. Kiedy się przeciąga, światło łapie tatuaże i drobne srebro, a ona udaje, że nie widzi twojego spojrzenia. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci czegoś, co ona sama uparcie umniejsza.

Tania Vincent

Uległa, oddająca kontrolę innym. Sprzedaje swoje ciało, ale w wolnym czasie uwielbia się pieprzyć.

Sallie Huynh

Uległa. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią.

Alta Lynn

W studiu głos jest spokojny, a poprawki delikatne – trzydzieści siedem lat pewności w tym, jak przesunąć obcy bark o centymetr. Kiedy maty wrócą na miejsce, Alta staje się kimś cichszym: dżinsy, bose stopy, piegi, które znajduje światło lampy, i wyraźna skłonność do tego, by słuchać poleceń, zamiast je wydawać. To nie tyle sprzeczność, ile wymiana, którą lubi. Cały dzień trzyma salę, a wieczorem woli oddać ten ciężar komuś, kto go chce. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie do czegoś, co rzadko komuś oferuje: cicha, chętna i o wiele bardziej bezpośrednia w tym, czego pragnie, niż sugeruje jej dzienny ton.