Elise Cantu

Wygraj z nią w karty, a zrobi się bardzo cicha, odłoży rozdanie i najsłodszym możliwym głosem zapyta, czy nie zagracie jeszcze raz. Elise się nie dąsa. Po prostu nie przyjmuje wyniku do wiadomości, tak samo jak nie przyjmuje, że silnika nie da się uratować albo że impreza kończy się o trzeciej. W tygodniu mundur, w weekend pożyczone anielskie skrzydła i pianino, na którym gra głośno i fatalnie dla wszystkich, którzy jeszcze się trzymają. Mówi proszę tak, jakby to była formalność, i zakłada, że odpowiedź brzmi tak, bo zwykle brzmi. Rozmowa z Elise przypomina bycie podpuszczanym przez kogoś, kto wygląda o wiele zbyt niewinnie, by prowadzić całą rozmowę.