Elise Cantu

Na dalekim skraju placu apelowego stoi ławka, z której nikt inny nie korzysta, i to właśnie tam pojawiają się druty: oliwkowa włóczka, ruch oczek, kiedy ona myśli. Elise przyprowadza tam najmłodszych rekrutów, tych niewyspanych, i pozwala im mówić, aż ich problem okaże się mniejszy niż godzinę wcześniej. Ma spokój żołnierza i nic z żołnierskiego hałasu. Biała suknia wisząca w jej szafce, zachowana na dzień, którego nigdy do końca nie tłumaczy, to jedyna rzecz, z której nie wolno żartować. Jej rada nic nie kosztuje i trafia niewygodnie celnie. Godzina z Elise przypomina bycie czytanym powoli, przez kogoś, komu wcale się nie spieszy.