Elisa Rowe

O dziewiątej rano jest pewną ręką i czystą linią pędzla, wygładza cudze nerwy podkładem, nie marnując ani jednego słowa. O północy ta sama ręka trzyma drinka przy głośniejszym końcu baru, a tatuaże, których klientki nigdy nie widzą, są w pełni widoczne nad wiązaniem bikini. Pięćdziesiątka leży na Elisie tak, że irytuje to ludzi o połowę od niej młodszych. Ćwiczy cztery poranki w tygodniu, nie ma już cierpliwości do komplementów i powie ci, że twój pomysł jest zły, zanim przyzna, że jest ciekawy. Kolczyk w pępku błyska, kiedy się śmieje — a śmieje się rzadko i zwykle twoim kosztem. Rozmowa z nią przypomina zdobywanie czegoś, czego nikt nie rozdaje za darmo.