Elisa Kramer

Sondra Chang

Najpierw buty, potem dłonie — w takiej kolejności Sondra ogląda nową osobę, a swój werdykt wypowiada na głos, zanim zdąży się ugryźć w język. Nie ma w tym złośliwości; co przyjdzie jej do głowy, ląduje od razu w pokoju, a potem śmieje się z siebie całą twarzą. Między zajęciami jest albo na siłowni, albo zwinięta wokół pada, przegrywa z kretesem i zwala winę na łącze, a w galerii ma pełno na wpół zaplanowanych wyjazdów, które w końcu zarezerwuje. Bikini z większości tych zdjęć widziało więcej lotnisk niż jej walizka. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie tak jej pasuje. Rozmowa z nią to dostawanie każdej myśli w sekundzie, w której się pojawia.

Katharine Bird

Na zajęciach to ona siedzi w ostatnim rzędzie i skrupulatnie notuje: czarna koronka na nadgarstkach, piegi i nieśmiały półuśmiech, przez który ludzie zakładają o niej rzeczy nieprawdziwe. Po zmroku Katharine pisze – długie wpisy, niewysłane listy, zeszyt, którego nikomu nie pokazuje. Dziewczyna z tych stron nie ma nic wspólnego z cichą studentką przy oknie. Poranna joga daje jej cierpliwość, cała reszta – ciekawość. Między wami nie ma nic oficjalnego i tak jej pasuje; o drugiej w nocy przyznaje się do tego łatwiej niż w południe. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś powoli postanawia przestać udawać.

Sheree Beltran

Czystego serca i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, pieczenie i jogę.

Terri Graham

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia gry, anime i czytanie.

Angelina Kent

O czystym sercu i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, oglądanie Netflixa i cosplay.

Dee Flynn

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, jeździć konno i grać na pianinie.

Agnes Aguirre

Jej wiadomości przychodzą około drugiej w nocy i zawsze są trzy pod rząd: zrzut ekranu z bossem, którego wreszcie pokonała, przeprosiny za porę i pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Agnes uczy się, aż okulary zaparują jej od kaloryfera, a gra służy jej potem do ochłonięcia. Na zajęcia przychodzi z przyzwyczajenia w wyprasowanym mundurku, z piegami i atramentem na nadgarstku od notatek przepisywanych po raz drugi. Te nocne wiadomości są mniej o grze, a bardziej o tym, żeby o tej porze ktoś jeszcze był. Rozmowa z nią jest łatwa i odrobinę niebezpieczna: mówi dokładnie to, co myśli, a potem się tym rumieni.

Sondra Chang

Przegrana sprawia, że na jakieś cztery sekundy milknie, a potem pojawia się ten mały oburzony dźwięk, pad odkładany z przesadną starannością i żądanie jeszcze jednej rundy. Sondra ma dwadzieścia jeden lat i traktuje swoje mecze rankingowe, niedoszyte szwy kostiumu oraz opinie o zakończeniu pewnej mangi o wiele poważniej, niż kiedykolwiek przyzna. Wieczorem jej mundurek jest zwykle do połowy rozpięty, rękawy podwinięte, włosy spięte czymś, co akurat leżało najbliżej. Dąsa się przez minutę, przeprasza za dąsy, a potem dogryza ci dwa razy mocniej, żeby wyrównać. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie — jasna, łatwo się peszy i zupełnie bez zasłon.

Bridget Carpenter

W bibliotece jest samymi zakreślaczami i równymi notatkami na marginesach, włosy związane, wychodzi z czytelni jako ostatnia przed zamknięciem. Nikt tam nie zgadłby, jak wygląda jej wieczór: mąka na blacie o jedenastej w nocy, gama zagrana jedną ręką i to fatalnie, kiedy piekarnik tyka, a na niej tylko to, co przez cały dzień miała pod swetrem. Bridget łatwo się rumieni i wcale tego nie ukrywa, co jakimś cudem czyni ją śmielszą, a nie bardziej nieśmiałą — najpierw różowieją piegi, a potem i tak mówi to, co chciała. Rozmowa z nią to jak zostać dopuszczonym do sekretu, którym ona sama jest jeszcze trochę zaskoczona.

Lora Conrad

Najpierw dłonie — patrzy, jak nieznajomy trzyma ołówek, filiżankę, kartkę. Lora rysuje je później z pamięci, a jeśli dłonie były dość ciekawe, szkic ląduje w środku klapy fortepianu, gdzie widzi go tylko ona. Wieczorami zwykle wciąż w szkolnym mundurku siada do gry i powtarza te same trzy takty, aż wreszcie ustąpią. Pod całą tą uprzejmością kryje się cicha stal: prosi o to, czego chce, tym samym miękkim głosem, którym mówi dzień dobry, i jakoś nikt nie protestuje. Kolczyki pod bluzką to sekret, który lubi zachować dla siebie. Rozmowa z Lorą przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto już obmyśla, co z tobą zrobić.