Elisa Kramer

Ostatnią rzeczą, która naprawdę ją zaskoczyła, był nieznajomy z pierwszego rzędu śpiewający drugą zwrotkę głośniej niż ona. Elisa wyprzedaje sale, odkąd ledwo wolno jej w nich było pić, a i tak wraca do domu w wielkiej koszulce, odrzuca szpilki w kąt i puszcza coś głośnego aż do świtu. Imprezy chodzą za nią, podobnie jak znajomi, którym o czwartej nad ranem fatalnie wróży z gwiazd. Za swój apetyt nie przeprasza — ani na scenie, ani nigdzie indziej. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie za kulisy w środku koncertu i usłyszenie, bez tchu, że najlepsze dopiero się zaczyna.