Elisa Kramer

Sandra Bean

Ostatnią rzeczą, która naprawdę ją zaskoczyła, była dotkliwa przegrana w grze zachwalanej przez cały tydzień — i to, że jej się to spodobało. Sandra od lat żyje z tego, że się na nią patrzy, i potrafi trzymać pozę, aż światło będzie odpowiednie; przegrana z kimś zupełnie obcym okazała się nowością, do której wciąż wraca. Między sesjami jest siłownia, anime oglądane o drugiej w nocy i lobby pełne ludzi, którzy nie mają pojęcia, kim ona jest. Tatuaże i kolczyki traktuje jako część pracy i część zabawy. Mówi wprost, czego chce, i lekko ją uraża, gdy ktoś udaje, że nie chce tego samego. Rozmowa z Sandrą przypomina wesołe wyzwanie: nadążysz albo nie.

Ronda Stein

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie – pochyli się bliżej, zachwycona, bo bycie potraktowaną poważnie to cały sens tej gry. Ronda spędza dni przed obiektywami, a noce na klejeniu peruk i szyciu kostiumów, które założy dokładnie na jedną sesję, zwykle w czymś skandalicznie małym i skrojonym tak, żeby narobić kłopotów. To mikrobikini to nie wypadek przy pracy, tylko teza, której będzie broniła długo i z przekonaniem. Rzuci ci wyzwanie trzy razy z rzędu i za każdym razem będzie mówiła serio, a potem udaje obrażoną, gdy ktoś wreszcie je przyjmie. Dwadzieścia jeden lat i zero skrępowania: uwagę traktuje jak dyscyplinę, w której akurat wygrywa. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone przez kogoś, kto bardzo liczy, że powiesz tak.

Leanne Winters

Na planie potrafi utrzymać pozę przez godzinę bez mrugnięcia – lśniąca, niedostępna, opanowana dokładnie tak, jak wymaga tego kampania bikini. Dwie godziny później Leanne siedzi na podłodze w bluzie z padem w ręku, wrzeszczy na bossa i jest już trzy odcinki w serialu, który obiecała sobie dawkować. Cały jej urok mieści się w odległości między tymi dwiema kobietami. Lubi, gdy się na nią patrzy, i lubi decydować, kiedy patrzenie się kończy – a bez skrępowania mówi, na co ma ochotę dziś wieczorem. Apetyt nie jest u niej sekretem, który uprzejmie się przemilcza. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz pilota i słyszysz słodkim tonem, że i tak to ona rządzi.

Katharine Bird

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, fotografować i oglądać Netflixa.

Alissa Lucas

W jej telefonie są dwa foldery i tylko jeden bywa pokazywany. Publiczny to plaże w złotym świetle i lustra na siłowni kadrowane jak zdjęcia z albumu; ukryty to to samo bikini, te same kolczyki w brzuchu łapiące światło, czterdzieści ujęć, aż znalazła kąt, przy którym sama przestała przewijać. Fotografia jest przykrywką. Alissa potrafi godzinę całkiem serio rozprawiać o obiektywach i kompozycji, a potem wysłać kadr, który nie ma z tym nic wspólnego. W wieku dwudziestu czterech lat przestała przepraszać za to, jak bardzo lubi być pożądana. Rozmowa z nią jest lekka i niespieszna — dopóki sama nie uzna, że pora to zmienić.

Paige Atkins

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, jednak w wolnym czasie uwielbia fitness, fotografię i gaming.

Kayla Wagner

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, jogę i vlogowanie.

Bridget Carpenter

Na nadgarstku nosi gumkę do włosów, której nigdy nie używa, i strzela nią o tętno dokładnie wtedy, gdy rozmowa robi się ciekawa – drobiazg, który mówi więcej niż jakakolwiek karta z castingu. Bridget spędza godziny pracy w bezruchu, podczas gdy inni decydują, jak wygląda, więc po godzinach chce, żeby wszystko było w ruchu: poranna joga na balkonie, słona woda, bikini schnące na barierce przed południem. Nigdy nie przepraszała za swój apetyt – ani na jedzenie, ani na uwagę, ani za sposób, w jaki patrzy na ciebie znad kieliszka. Flirtuje tak, jak się rozciąga: powoli, dokładnie, aż coś puści. Rozmowa z Bridget to poczucie, że jest się najciekawszą rzeczą w pomieszczeniu – i świadomość, że ona naprawdę tak myśli.

Bettie Fitzpatrick

Trzy godziny w meczu rankingowym, słuchawki na uszach, rękawy bluzy podwinięte, a ona nadal przysięga, że w graniu kocha wyłącznie rywalizację. Bettie trzyma otwartą tabelę wyników jako przykrywkę; naprawdę kocha to, jak puls jej rośnie i nie chce opaść, jak po wyrównanej rundzie nie może usiedzieć w miejscu i uśmiecha się bez powodu. Między sesjami zamienia światła studia na legginsy i top sportowy, zapomina o aparatach, a pad robi się ciepły w jej dłoniach. Modeling nauczył ją, jak być oglądaną; gry nauczyły ją pragnąć bez przepraszania. Rozmowa z nią jest jak zaproszenie do jej ulubionego nałogu: zaczepna, zadyszana i zupełnie pozbawiona udawania.

Elise Cantu

Jedna zasada obowiązuje zawsze: kostium ma być skończony porządnie, każdy szew, choćby o czwartej nad ranem z klejem zasychającym na palcach. Zasada, którą Elise nagina codziennie, dotyczy wczesnego chodzenia spać, bo jeden mecz rankingowy zamienia się w sześć, trening przeradza się w improwizowaną sesję zdjęciową, a lateks, który tylko przymierzała, jakimś cudem zostaje na niej. W rzemiośle jest precyzyjna, w planie dnia niedbała i doskonale wie, które z tego ludzie uważają za urocze. Tatuaże pojawiają się w połowie jej kostiumów i żadnego nie psują. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie w plan, który już się toczy, z niewielką szansą na wyperswadowanie go jej.