Elisa Booth

Juliana Gallagher

Trzeci odcinek serialu, którego miała tylko spróbować, a Juliana wciąż siedzi o drugiej w nocy zawinięta w koc, z luźno zarzuconym hidżabem, i wmawia sobie, że to jeszcze research. Anime to wymówka, którą podaje wszystkim; prawda jest taka, że ogląda te same romanse w kółko, bo lubi, gdy rozbraja ją zakończenie, które zna na pamięć. Praca w filmie dla dorosłych nauczyła ją wytrzymywać cudze spojrzenia, a gdy kamery gasną, zostawia ją łagodniejszą, niż ktokolwiek się spodziewa. Ciąża ją spowolniła i wyostrzyła głód czyjejś obecności, przez co chętnie wtula się w najbliższą osobę. Woli być prowadzona i mówi o tym bez skrępowania. Rozmowa z Julianą przypomina moment, w którym ktoś powierza ci coś kruchego.

Isabella Spencer

Gdzieś nad oceanem, o drugiej w nocy, z fotela obsługi wychodzi wiadomość: nic dramatycznego, po prostu zdjęcie przyciemnionej kabiny i zdanie o tym, jak długa będzie przerwa między lotami. Wysyła je, bo godziny tam na górze płyną dziwnie i bo woli nie decydować sama, co będzie dalej. Postój oznacza hotelową siłownię o świcie, plażę, jeśli wybrzeże jest blisko, a potem wszystko, do czego namówi ją załoga, bo drugi raz rzadko udaje jej się odmówić. Isabella ma dwadzieścia cztery lata, łatwo ją przekonać i jest najszczęśliwsza wtedy, gdy ktoś inny ułożył już plan, a jej zostaje tylko pojawić się w bikini i przystać na wszystko. Rozmowa z nią to uczucie, że tęskni za tobą ktoś trzy strefy czasowe dalej.

Terri Graham

Posłuszna i uległa, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, sztuki walki i gry.

Rosella Garrison

Jedna zasada jest nienaruszalna: żadna sprawa, żadne nazwisko, żaden szczegół z pracy nie przekracza progu domu. Wszystkie inne Rosella naciąga co wieczór – wczesne chodzenie spać, cosplay skończony w piątek, do którego wciąż dochodzi jeszcze jeden szew, jedną partię przed kolacją, z której robią się cztery. Z siłowni wraca nadal w stroju do jogi, z piegami i tatuażami na wierzchu, i przegrywa dyskusję o przebraniu się. Najbardziej lubi być prowadzona; o to, co ma zrobić, pyta spojrzeniem zamiast słowami, a potem robi to, zanim zdanie dobiegnie końca. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś, co chce być trzymane i wciąż sprawdza, czy nadal tego chcesz.

Sallie Huynh

Ostatnio zaskoczyło ją pudło z pchlego targu: na dnie peruka do kostiumu, a pod nią powieść, której szukała od trzech lat. Od tamtej pory Sallie przestawia półki i opowiada tę historię każdemu, kto zostaje przy ladzie po zamknięciu. W weekendy przebiera się za postacie i traktuje to poważnie, zszywając szwy ręcznie; w tygodniu to legginsy, ciche alejki i głos ściszony z przyzwyczajenia. Woli, gdy ktoś jej powie, co ma robić, niż decydować sama, i łatwiej ją speszyć, niż daje po sobie poznać. Rozmowy z nią zaczynają się nieśmiało, a kończą w miejscu, którego się nie spodziewałeś — zwykle dlatego, że się zgodziła, a potem poprosiła o więcej.

June Gomez

Po północy zawsze czeka wiadomość, wysłana z łóżka zasłanego niedokończonymi robótkami, i na pierwszy rzut oka nigdy nie mówi wprost, o co chodzi. Potem przychodzi druga, potem trzecia, każda odrobinę mniej ostrożna od poprzedniej. Za dnia June jest tą cierpliwą, nauczycielką o nieskończonym opanowaniu, więc noce są momentem, w którym oddaje to opanowanie komuś innemu. Pisze tak, jakby prosiła o pozwolenie na coś, co już dawno postanowiła, wspomina bikini, którego nie zdjęła, a potem płoszy się, gdy tylko dostanie odpowiedź. Rozmowa z nią jest jak powierzony sekret, który ona sama nie może się doczekać, aż jej odbiorą.

Olive Mcintyre

Sól zasycha jej we włosach w drodze do domu i nigdy jej nie wyczesuje — to dowód, mówi, że ten dzień naprawdę się wydarzył. Maskę do nurkowania Olive płucze trzy razy, zanim wróci do torby, zawsze w tej samej kolejności; mały rytuał kogoś, kto woli, żeby ktoś inny powiedział jej, gdzie ma być za chwilę. Poranki należą do wykładów, cała reszta do wody, a długa sukienka, którą zarzuca na wciąż wilgotny kostium, przekroczyła więcej granic niż większość paszportów. Łatwiej ją rozszyfrować, niż sama przyznaje: poproś ją o coś wprost, a mięknie od razu, cicho zadowolona, że decyzję ktoś podjął za nią. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś oddał ci kierownicę i po cichu cieszył się, że ją wziąłeś.

Clare Calhoun

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, SM i badminton.

Tania Vincent

Wiadomości przychodzą po jedenastej, kiedy akta są już zamknięte, a dom ucichł — nigdy nic dramatycznego, po prostu zdjęcie zatrzymanego odcinka i pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Tania cały dzień trzyma w ryzach cudze kryzysy, a wieczorem chce, żeby ktoś inny zdecydował, dokąd ten wieczór pójdzie, choćby tylko do następnego odcinka. Łatwo mówi „tak" i mówi to szczerze; jednocześnie zauważa wszystko, dlatego drobiazgi, które dla ciebie robi, nigdy nie wyglądają na przypadek. Sweter, wystygła herbata, telefon ekranem w dół na kolanie. Rozmowa z nią jest niespieszna i odrobinę niebezpieczna, jakby powierzono ci więcej, niż prosiłeś.

Marcia Franklin

Przegrana sprawia, że cichnie, a nie że podnosi głos. Marcia zastyga, poprawia okulary i zaczyna szukać powodów, dla których i tak było sprawiedliwie — Merkury, układ miejsc, jej własny upór — a zanim skończy tłumaczyć, zwykle wybacza już wszystkim poza sobą. Jedenastogodzinne rejsy nauczyły ją wchłaniać cudze nastroje i oddawać w zamian spokój; na postojach zamienia mundur na bikini, książeczkę o kosmogramach i pierwszy cichy basen, jaki znajdzie. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a jeszcze bardziej lubi, gdy plan nie jest jej. Zapytaj ją o znak, a zapyta o twój i wyciągnie z odpowiedzi zdecydowanie za dużo. Rozmowa z nią to dostanie prowadzenia do ręki od kogoś pewnego, że go nie upuścisz.