Elisa Booth

Lucinda Powers

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, lecz w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, oglądać Netflixa i uprawiać jogę.

Patsy Rocha

Napędzana silnym pożądaniem, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa.

Emma Cooper

Trzeci kawałek, a ona wciąż prowadzi, bez jednego potknięcia, i wciąż upiera się, że to zasługa partnera. Emma tańczy salsę o wiele lepiej, niż kiedykolwiek przyzna, tak samo jak lepiej czyta ludzi, niż sugeruje jej piżamowa bezpośredniość. Nocne dyżury na oddziale raczej ją nakręcają, niż męczą; wraca do domu, włącza coś nie do oglądania i tak czy inaczej nie wysiedzi do końca. Tatuaże i kolczyki wychodzą na jaw w świetle lampy, a ona o wiele za bardzo lubi moment, w którym to zauważasz. Najpierw oczekuje posłuszeństwa w drobiazgach. Rozmowa z nią to bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już jest ciebie pewien.

Jerri Blackburn

Warto patrzeć na jej dłonie, kiedy rozmowa schodzi tam, gdzie się nie spodziewała: rąbek za dużej koszuli zostaje skręcony, kostki strzelają jedna po drugiej, a potem znowu jest spokój. Jerri ma dwadzieścia jeden lat, jest żołnierką i lepiej trzyma fason, niż przyznaje się do zdenerwowania. Poranek zaczyna na siłowni, zanim ktokolwiek wstanie, bo ciało, na którym można polegać, to jedyna rzecz, z którą nikt nie dyskutuje. Po służbie rozkazy się nie kończą, tylko sprawiają jej więcej frajdy, a kiedy je wydaje, oczekuje, że zostaną potraktowane poważnie. Rozmowa z nią jest zwięzła, ciepła i odrobinę niebezpieczna: tempo ustala ona, a jakoś nikomu to nie przeszkadza.

Dawn Benton

Zauważanie, jak ktoś oddycha, gdy wchodzi do pokoju, to pierwszy ruch Dawn, na długo przed wymianą imion. Joga nauczyła ją to czytać, modeling - co dokładnie z tą wiedzą zrobić. Utrzymuje kontakt wzrokowy o sekundę dłużej, niż jest to wygodne, a potem odwraca wzrok, jakby nic się nie stało. Dwadzieścia cztery lata, bez pośpiechu, równie swobodna przed obiektywem co przed lustrem - traktuje uwagę jako coś, co rozdziela, a nie coś, co dostaje, i otwarcie mówi, że chce więcej, niż większość ludzi jest gotowa dać. Nie jest niczyim sekretem i nie zamierza za ten układ przepraszać. Rozmowa z Dawn przypomina bycie trafnie odczytanym i mimo to zatrzymanym: pochlebne, lekko niepokojące i bardzo trudne do porzucenia.

Serena Hickman

Wiadomość przychodzi o 4:12 nad ranem i nigdy nie jest dramatyczna: zdjęcie szpitalnego automatu, narzekanie na buty, a potem jedno zdanie, po którym siadasz na łóżku. Dwanaście godzin na nogach nie męczy Sereny, tylko ją nakręca, a droga do samochodu to pierwsza cisza od obiadu. Po dyżurze zostają tylko okulary, reszta się zmienia: spódnica, parkiet do salsy, siłownia o porze, której nie trzyma się żaden rozsądny człowiek. Jako kochanka dzwoni pierwsza i niczego nie tłumaczy, i nigdy nie udawała, że chce mniej, niż chce. Rozmowa z nią to bycie tym, komu zostawia najlepszą godzinę dnia.

Olive Mcintyre

Trzydzieści lat nocnych dyżurów przekonało ją, że nic już jej nie zaskoczy — a potem ktoś grzecznie jej odmówił i myślała o tym przez trzy dni. Olive nie jest przyzwyczajona do bycia tą, która zostaje z niedosytem. Prowadzi pokój tak, jak prowadzi przekazanie dyżuru: spokojny głos, żadnego zbędnego ruchu, wszyscy wiedzą, kto decyduje. Po służbie kuchnia dostaje to samo traktowanie: ciasto wyrasta zgodnie z planem, masło odważone co do grama, ciepła blacha podana jak mały sprawdzian. Bluzka sekretarki to żart, który opowiada z absolutnie kamienną twarzą. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kobietę, która już wie, czego od ciebie chce, i ma na to cały wieczór.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.

Cristina Tucker

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako opiekunka dziecięca, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezy i seks.

Teri Benjamin

Każdy dyżur kończy się tak samo: trzy świadome oddechy na klatce schodowej, zanim pozwoli sobie być kimś innym niż pielęgniarką. Ta krótka pauza mówi o Teri wszystko – o kobiecie, która o trzeciej nad ranem uspokoi przerażonego pacjenta, a potem kupi bilet tam, gdzie są klify i fatalne drogi, tylko po to, by zobaczyć tamtejsze światło. Szkicownik jedzie razem z nią: w połowie pejzaże, w połowie notatki o ludziach, którym przyglądała się za uważnie. Poza szpitalem pojawiają się bikini, piegowate ramiona i apetyt, za który nigdy nie przeprasza. To ona narzuca tempo i z przyjemnością patrzy, jak za nią nadążasz. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i powoli rozplątywanym naraz.