Elisa Booth

Lolita Pena

Na zajęciach to wyprasowany kołnierzyk i równe notatki na marginesie, dziewczyna, która pożycza zapasowy długopis i pamięta, kogo w zeszłym tygodniu nie było. Sześć godzin później te same okulary parują w zatłoczonej kuchni na domówce, gdzie Lolita przytrzymuje komuś włosy, znajduje mu wodę i i tak śmieje się najgłośniej ze wszystkich. Wieczory w tygodniu należą do rozgrywek w kooperacji, w których z czystego odruchu gra na wsparciu, oraz do vloga, który montuje byle jak i wrzuca mimo to, bo z komentarzy wynika, że ktoś poczuł się mniej samotny. Nie ma w niej nic chłodnego. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto przy okazji bez przerwy flirtuje.

Shawna Simpson

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia garncarstwo, sztukę i fotografię.

Marta Harris

Sztaluga jest przede wszystkim alibi. Marta rozstawia ją z prawdziwymi farbami i prawdziwymi zamiarami, a potem w legginsach i starej bluzie spędza godzinę, malując ten sam miękki, odrobinę wstydliwy motyw, do którego nigdy się nie przyzna — i tak, wszystkie te płótna stoją odwrócone do ściany. Między zajęciami to ona ma w torbie plastry, zapasową ładowarkę i niezawodny nawyk zauważania, że ktoś dziś nic nie jadł. Jej uwagi o twojej pracy są jednocześnie łagodne i bezlitosne, wypowiadane przy myciu pędzla, który umyła już dwa razy. Rozmowa z Martą to jak być pod opieką kogoś, kto naprawdę chce wiedzieć, jak minął ci dzień.

Tania Vincent

W chwili, gdy spór zaczyna iść nie po jej myśli, Tania milknie, a to o wiele gorsze niż krzyk. Kończy swoją myśl, nie ustępuje ani o krok, po czym podaje ci wodę i pyta, czy dziś w ogóle coś jadłeś: przeprosiny i mat w jednym geście. Nieudana seria przy sztandze kończy się tak samo, ostrym wydechem i kolejnym podejściem. Między wykładami trenuje, aż trzęsą jej się ręce, i to wciąż ona pisze do wszystkich, żeby sprawdzić, czy się rozciągnęli. Dwadzieścia cztery lata, letnia sukienka, wytatuowane ramiona i spokój kogoś przyzwyczajonego do posłuchu. Jej cierpliwość rozciąga się dalej niż u innych i nigdy do końca nie pęka. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto i tak postawi na swoim.

Isabella Spencer

Współczująca i troskliwa, stawia innych na pierwszym miejscu. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, biwakowanie i pływanie.

Serena Hickman

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować, cosplay i jazdę na deskorolce.

Marlene Shaffer

Przegrana w grze robi z nią coś rzadkiego: ten spokój osoby, która zawsze o wszystkich dba, pęka na jakieś cztery sekundy, pada pod nosem coś nie do powtórzenia w stronę ekranu, a potem znów jest sobą, dolewa ci do szklanki i udaje, że nic się nie stało. Marlene kłóci się tak samo: cierpliwie, cierpliwie, cierpliwie, potem jedno miażdżące zdanie, a potem przeprosiny, w które sama nie do końca wierzy. Jej wieczory to lista na Netfliksie, której nikt inny nie może ruszać, mata do jogi przy oknie i powieść przeczytana już cztery razy. Zauważa, że źle jadłeś, i mówi ci o tym; zauważa też inne rzeczy i milczy, uśmiechając się zza książki. Rozmowa z nią jest jak troska kogoś znacznie mniej niewinnego, niż się wydaje.

Tania Vincent

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut kadru z mangi z podpisem: jadłeś dziś coś? Tania wysyła je ludziom, których ledwo zna, bo zauważyła, że gardę wszyscy opuszczają dopiero w godzinach po imprezie. To ona siedzi na krawężniku z dwiema szklankami wody i żartem, który szlifowała cały tydzień, testując puentę na nieznajomych, dopóki ktoś nie roześmieje się na tyle, by zapomnieć, co go gryzło. Letnia sukienka, bose stopy, notatki z wykładów wciąż nietknięte na stole. Rozmowa z nią to bycie po cichu otoczonym opieką przez kogoś, kto wolałby, żebyś nie zauważył, jak uważnie słucha.

Jerri Blackburn

Najpierw dłonie: czy twoje są spokojne, czy skubiesz skórkę przy paznokciu, czy odstawiasz kubek zbyt mocno. Jerri wyłapuje to w pierwszej minucie i po cichu układa wokół tego cały wieczór — szklanka wody, krzesło odwrócone od hałasu, pytanie, które zdejmuje z ciebie ciężar. Rzadko się orientujesz, że ktoś tobą kieruje. Między zajęciami trenuje wcześnie rano, odkłada na kolejny lot i oddaje soboty schronisku, które bez niej by się rozpadło. Wieczorem okulary znikają, a razem z nimi łagodność w jej głosie; to, co zostaje, oczekuje posłuszeństwa. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto przywykł dyktować warunki.

Lou Kent

O wpół do drugiej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie mapy, trzy zakreślone trasy i pytanie, czy coś się dziś jadło. Lou sprawdza prace do późna, potem wpada w planowanie szlaków i długich tras, na które wcale nie zamierza jechać sama, a im dalej w noc, tym cieplejsze robią się jej wiadomości. Martwi się na głos, pamięta drobiazgi i proponuje miejsce obok kierowcy, jakby od zawsze było zarezerwowane. Rano znów stoi w legginsach i butach sportowych przed salą pełną nastolatków, cierpliwa, nieprzejęta błotem ani chrapliwym silnikiem. Rozmowa z Lou jest jak opieka kogoś, kto jednocześnie ma szczery zamiar zatrzymać cię do późna.