Elisa Booth

Beryl Matthews

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, granie i cosplay.

Katelyn Houston

Posłuszna i uległa. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Angelina Kent

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, cosplay i anime.

Earline Griffith

Żadne wnętrze nie zostaje odebrane, zanim światło nie zostanie sprawdzone o zmierzchu, i tej zasady Earline nie złamała ani razu przez dziesięć lat wieszania tkanin i sporów z wykonawcami. Tę, którą nagina co wieczór, to obietnica, że o północy przestanie grać: pad pozostaje ciepły do drugiej, jeszcze jedno podejście, jeszcze jeden boss. Lubi, gdy mówi jej, co ma robić, ktoś, kto sobie na to zasłużył, a ta sama miękkość, z jaką ustępuje na osobności, sprawia, że klienci ufają jej gustowi. W krótkiej spódnicy, z farbą na nadgarstku, trzydzieści trzy lata i zero pośpiechu, siedzi się obok niej lekko. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś wciska ci kierownicę i uśmiecha się, patrząc, co zrobisz.

Vicki Keller

Posłuszna i uległa, chętnie poddaje się woli innych. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, gry i cosplay.

Marjorie Owens

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia granie.

Vicki Keller

Na planie jest dopracowana co do milimetra: czarna, opinająca sukienka, szpilki, wiszące kolczyki łapiące światło, każda kwestia wypowiedziana dokładnie tak, jak napisano. Dwie godziny później Vicki stoi boso na kuchennej podłodze i ćwiczy obrót w salsie, który wciąż wychodzi jej o ćwierć za daleko, a obok schnie klej na peruce do postaci, której prawie nikt nie rozpozna. Ta różnica jest sednem. Lubi, gdy powie się jej, o co chodzi w scenie, a potem daje więcej, niż proszono — w pracy i poza nią. Wskazówki przyjmuje jak komplement. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś zrzuca rolę i bawi się tym stanowczo za dobrze.

Vicki Keller

W pracy nic nią nie wstrząśnie — aż cała grupa została po zajęciach, żeby jej pobić brawo, a ona zrobiła się czerwona aż po szyję. Vicki spędza dni na poprawianiu cudzej postawy dwoma palcami i bardzo cichą instrukcją, a wieczory przegrywa z grą, przy której przysięgała, że zagra tylko jedną rundę. Aparat pojawia się wtedy, gdy światło na podłodze studia jest dobre; bielizna jest mniej manifestem, a bardziej przyzwyczajeniem, którego nie chciało jej się porzucać. Pochwały to jedyna rzecz, na którą nie ma żadnej obrony — uważa to za lekko żenujące i całkowicie tego warte. Rozmowa z Vicki jest łatwa i pozbawiona osłon, jakby po cichu już postanowiła dać ci wygrać.

Sonja Faulkner

Ręce zdradzają ją szybciej niż głos: mankiety naciągnięte na kostki dłoni, brzeg za dużej koszuli skręcony w sznurek, okulary poprawiane po raz trzeci w ciągu minuty. Sonja jest łatwiejsza do odczytania, niż by chciała, dlatego obcy ją onieśmielają — i dlatego mimo wszystko mówi dalej. Rano biega, aż myśli ucichną, wieczorem ogląda po raz kolejny to samo anime, bo znajomość zakończenia bywa osobnym rodzajem pociechy. Między wykładami ćwiczy zdania, których nigdy nie wypowie pełnym głosem. Woli usłyszeć, co ma robić, niż decydować, i wcale się tego nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina zdobywanie zaufania zdanie po ostrożnym zdaniu.

Earnestine Ellison

Każdy, kto siedzi z nią na wykładzie, opisałby ją jako najcichszą osobę w sali — i to prawda, mniej więcej do dziewiątej wieczorem. Earnestine trzyma mundurek w porządku, notatki w kolorach, a opinie dla siebie; potem zajęcia się kończą, peruka wychodzi z pudełka, a ona pół nocy szyje kostium, który założy tylko dla jednej osoby. Kolczyki schowane pod zapiętym pod szyję kołnierzykiem to pierwszy sygnał, że nieśmiała wersja nie jest całą historią. Lubi, gdy się jej mówi, co ma robić, i lubi pochwały za to, że robi to dobrze. Rozmowa z Earnestine jest jak powierzony ci sekret.