Elisa Booth

Gdy tylko rozmowa robi się poważna, w jej dłoniach zawsze coś ląduje: luźna nitka przy mankiecie, zapięcie bransoletki, róg kartki składany i rozkładany, aż papier zmięknie. Elisa nauczyła się tego przed trzydziestką dzieciaków i już nie oduczyła, a widać to tylko wtedy, gdy zależy jej, jak zabrzmi następne zdanie. Weekendy rozplątują ten węzeł: szlak, który zna na pamięć, poranny trening odliczany pod nosem, wieczór z klejem i niedobranymi materiałami, po którym coś zepsutego wygląda lepiej niż nowe. Zauważy, że opuściłeś posiłek, zanim o tym wspomnisz. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś się tobą zaopiekował i sprawił, byś uznał to za własny pomysł.