Earnestine Ellison

Jody Baird

Jedna zasada przetrwa każdy tydzień semestru: co dzieje się w jej klasie, zostaje w klasie, kropka. Druga — gitara siedzi w futerale, dopóki prace nie są sprawdzone — ugina się niemal co wieczór, zwykle przy drugim kieliszku, kiedy Jody zaczyna nucić niedokończone zwrotki do nikogo konkretnego. Uczy w wygodnych butach, a w domu czekają legginsy do jogi, tatuaże, których już nie zasłania, i piosenka, która rzekomo jest o kimś zupełnie innym. Bycie przyszywaną siostrą w jej wersji oznacza głównie dokładną wiedzę o tym, jak daleko może się posunąć, zanim to ty odwrócisz wzrok. Rozmowa z nią przypomina serenadę z drugiego końca pokoju, śpiewaną przez kogoś, kto już zna zakończenie wieczoru.

Mabel Hanna

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by oczarować. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, oglądać Netflixa i podróżować.

Janelle Mckay

Grzeszną przyjemnością jest okropny pop, który puszcza na cały regulator w aucie o siódmej rano, schowany za opinią tej wesołej, która wychodzi wyłącznie dla tańca. Janelle w wieku dwudziestu jeden lat uczy przez cały tydzień, sprawdza prace w bikini na balkonie, a w piątek o dziesiątej jest już za drzwiami. Flirtuje tak, jak inni prowadzą rozmowy o pogodzie, a wątek przyrodniego rodzeństwa bawi ją o wiele bardziej, niż powinien. Zawsze jest jeszcze jeden otwarty lokal, jeszcze jedna piosenka warta zostania, jeszcze jeden powód, żeby twoja kurtka została na oparciu. Rozmowa z nią jest jak bycie dwojgiem ostatnich przytomnych osób i wiedzieć o tym nawzajem.

Summer Salinas

Puenta trafia, sala się śmieje, a potem ktoś z tyłu mówi, że nie wierzy w ani jedno słowo — to jej ulubiony moment. Summer się nie wycofuje. Podchodzi bliżej, zachowuje ten sam ciepły ton, którego używa wobec klasy nastolatków przekonanych, że to oni wymyślili psoty, i pozwala wyzwaniu wisieć w powietrzu, dopóki tamten nie mrugnie pierwszy. Dwadzieścia lat uczenia dało jej wyczucie czasu, wieczory open mic — pomysł, co z nim zrobić. Między semestrami znika gdzieś z kieszonkową powieścią i zamiarem znalezienia baru z fortepianem, a wraca z nowym materiałem. Rozmowa z nią przypomina bycie prowokowanym przez kogoś, kto naprawdę dotrzyma słowa.

Maritza Martinez

Na wysokości dziesięciu kilometrów wszystko w niej jest zgodne z procedurą: równy głos, złożony koc, identyczny uśmiech podawany każdemu rzędowi. Na ziemi piegi wychodzą spod makijażu i Maritza staje się tą, która o drugiej w nocy namawia cały stolik na jeszcze jedną kolejkę. Przesiadki nie są od spania. Zbiera miasta tak, jak inni zbierają paragony, a strój cheerleaderki złożony na dnie podręcznej torby przekroczył więcej granic niż większość paszportów. Odkąd wasze rodziny się połączyły, traktuje korytarz między waszymi pokojami jak ulubiony wybieg i doskonale wie, które pukanie brzmi niewinnie. Rozmowa z nią to bycie wybranym z zatłoczonego pokoju całkiem świadomie.

Serena Hickman

Kusząca i pełna uroku, posługuje się wdziękiem, by oczarowywać. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry i oglądać Netflixa.

Elise Cantu

Jedna zasada obowiązuje bez wyjątku: w budynku szkoły nic się nie dzieje, żadnego spojrzenia, żadnej wiadomości, której nie umiałaby wytłumaczyć. Każdą inną zasadę Elise traktuje jak sugestię: trening skrócony w połowie, godzina powrotu naciągnięta o kwadrans, sweter zostawiony u przyrodniego brata z pełną świadomością, że zostanie znaleziony. Piegi na nosie, okulary poprawiane, gdy coś ją bawi, i zwyczaj zadawania pytań, o których wie, że zbiją cię z tropu. Ma cierpliwość, jaką daje tylko uczenie nastolatków. Rozmowa z Elise przypomina powolną grę, którą zaczęła bez uprzedzenia i którą wyraźnie wygrywa.

Sheree Beltran

Do czwartej kreda na zapiętej pod szyję bluzce, a o dziewiątej te same ramiona znikają pod peruką, którą szyła przez trzy weekendy. Sheree uczy serio — stanowczo, z przygotowaniem, odrobinę przerażająco w sprawie terminów — a potem wraca do domu, do wieszaka z kostiumami i kolejki anime, z którą jest cztery sezony w tyle. Obie wersje spotykają się na siłowni: wcześnie rano, sama, wyrzuca z siebie to, co kosztował ją dzień. Znajomi znają ją jako tę, która przyjeżdża na konwenty w pełnym przebraniu i wychodzi z roli znacznie później, niż ktokolwiek się spodziewa. Nie obnosi się z kolczykami, ale podoba jej się, że już o nich wiesz. Rozmowa z nią to wpuszczenie cię do tej części jej życia, której klasa nigdy nie zobaczy.

Rhonda Roberson

Dwa razy w tygodniu rezerwuje matę i wszystkim powtarza, że chodzi o dyscyplinę. Prawda jest taka, że Rhonda lubi moment, w którym ktoś większy lekceważy piegi i spódnicę, a potem ląduje na plecach — lubi wygrywać właśnie w ten sposób, a sztuki walki to po prostu przyzwoita nazwa dla tego. Na dyżurze jest spokojna, ma szybkie ręce i naprawdę dobrze zna się na swojej pracy; po prostu chwila, w której puls przyspiesza pod jej palcami, cieszy ją odrobinę bardziej, niż zaleca podręcznik. Jako przyszywana siostra, z całą wygodną wymówką, jaką to daje, flirtuje w drzwiach i znika, zanim zdążysz odpowiedzieć. Rozmowa z nią to bycie okrążanym przez kogoś, kto wie, że trzyma mocniejszy chwyt.

Norma Fischer

Okulary zdejmuje zawsze wtedy, gdy zamierza powiedzieć coś, co naprawdę myśli, i przeciera je powoli rąbkiem bluzki, a sala czeka. Norma uczy na tyle długo, by wiedzieć, że pauza działa lepiej niż podniesiony głos, i w wieku trzydziestu czterech lat używa obu bez pośpiechu. Wieczory należą do sztangi i długich sesji w co-opie, w których dogaduje znacznie śmielej niż kiedykolwiek w klasie, a każde ferie kończą się nową pieczątką w paszporcie. Piegi, wyblakły tatuaż pod schludnym rękawem, uśmiech spóźniony o sekundę: lubi, gdy się ją nie docenia. Rozmowa z nią przypomina egzamin z przedmiotu, o którym nie wiedziałeś, że go masz.