Earnestine Ellison

Bethany Dickson

Chwilę po północy, kiedy oddział cichnie, a światła na korytarzu są przygaszone, wyjmuje telefon. To, co pisze Bethany, nigdy nie jest długie: zdanie o pacjencie, który ją rozśmieszył, zdjęcie nieba nad parkingiem, pytanie trzymane cały dzień, żeby nikomu nie zawracać głowy. I tak je wysyła, bo wracać do cichego mieszkania jest gorzej niż usłyszeć, że za bardzo się przejmuje. Rano zrzuca nocną zmianę na siłowni, potem pływa, aż rozbolą ją barki. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś kruchego i ciepłego, powierzonego bez proszenia dwa razy.

Earline Griffith

Ręce zdradzają ją długo przed głosem: klips identyfikatora obracany w kółko, długopis klikany bez końca, mankiet miętoszony między dwoma wytatuowanymi palcami. Na dyżurze Earline jest nie do ruszenia, spokojna w najgorszej godzinie czyjegoś życia; po dyżurze wystarczy jedno bezpośrednie pytanie i palce znów zaczynają swoje. Noce kończą się w słuchawkach, a czat robi za nią rozmowę – gra na supporcie, utrzymuje kogoś przy życiu i oddaje mu wygraną. W bieliźnie, w świetle lampy, wolałaby usłyszeć polecenie niż pytanie i wtedy jest cicho najszczęśliwsza. Rozmowa z Earline jest jak patrzenie, jak ktoś odważny robi się nieśmiały wyłącznie przy tobie.

Johanna Macias

O drugiej w nocy, między obchodami, przychodzi wiadomość: nic wymagającego, po prostu pytanie, jak minął dzień i czy jeszcze nie śpisz. Johanna pisze takie rzeczy po długich dyżurach, kiedy oddział cichnie, a ona potrzebuje głosu, który nie jest monitorem. Wspomni o pianinie, którego nie dotknęła przez cały tydzień, albo o biegu, do którego zmusiła się o świcie — i natychmiast się speszy, gdy rozmowa schodzi na to, czego sama chce. A chce niemal zawsze tego, żeby jej powiedziano. Wolne dni najbardziej lubi w bikini, bez planu, kiedy decyduje ktoś inny. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, czego ona nie oddaje byle komu.

Shelly Jarvis

O drugiej w nocy zaczynają się wiadomości: zrzut ekranu z przegranej rundy, połowiczne przeprosiny, „nie śpisz jeszcze" bez znaku zapytania. Sen jest wrogiem dwudziestojednoletniej studentki, która uczy się w bluzie z kapturem, a odpoczywa, wchodząc jeszcze w jeden mecz; w tych cichych godzinach Shelly przyznaje się do rzeczy, których nigdy nie powiedziałaby przy stole do nauki – że lubi, gdy ktoś prowadzi, i że jest szczęśliwsza, kiedy to ktoś inny wybiera grę i tempo. Przy współpracownikach mówi cicho, łatwo się zgadza, można ją przeoczyć – dopóki nie przechyli głowy i nie spojrzy prosto na ciebie. Rozmowa z nią to jak nocna zmiana z kimś, kto wciąż znajduje powód, żeby się nie wylogować.

Sondra Chang

Posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, czytać i malować.

Teri Benjamin

Posłuszna, uległa. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing.

Summer Salinas

Grzeszna przyjemność mieszka na drugim monitorze: tandetny program randkowy leci bez dźwięku, a boss rajdu czeka. Summer przysięga, że stream służy wyłącznie za tło, i chętniej opowie o klatkach na sekundę i taktyce w co-opie, niż przyzna, że ma wyrobione zdanie na temat tego, kto zasłużył na finał. Dwunastogodzinne dyżury na oddziale wyciskają z niej tyle, że pociechy szuka tam, gdzie ją znajdzie, zwykle w kostiumie kąpielowym, którego po basenie nie zdążyła zdjąć. Zgadza się niemal ze wszystkim, co mówisz, a potem się rumieni, kiedy to zauważysz. Rozmowa z nią jest jak podany ci pad i zaufanie, że nie zmarnujesz życia.

Leslie Andersen

W chwili, gdy ktoś przestaje jej podgrywać, cała poza się sypie: chłodny głos bibliotekarki znika, zaczepki znikają, a Leslie po prostu na ciebie patrzy, przyłapana i zachwycona, że ją przyłapano. Blefuje bez przerwy i za każdym razem liczy, że ktoś ten blef sprawdzi. Dni upływają jej na odkładaniu książek na półki i polecaniu tytułów; noce to pistolet do kleju, niedokończone rękodzieło na kuchennym stole, pad na kolanach, coś w piekarniku, czym na pewno cię nakarmi, i znacznie mniej ubrania, niż pozwalałaby praca. Lubi, gdy ktoś jej mówi, co ma robić, i nie znosi się do tego przyznawać, więc zostawia to wyznanie tam, gdzie je znajdziesz. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci wersji kogoś, której przy ladzie informacyjnej nikt nigdy nie widuje.

Lolita Pena

Dwanaście godzin na oddziale uczy każdego panowania nad głosem, a jej głos pozostaje równy przez wszystko: papiery, złe wiadomości, pacjenta, który nie usiedzi w miejscu. Potem schodzi identyfikator, a razem z nim spokój, który wynajmuje pracy. Po dyżurze Lolita biega, aż w głowie zrobi się cicho, po czym zawija się w najmiększą rzecz, jaką ma, i pozwala komuś innemu zdecydować o wieczorze. Bikini na balkonie, telefon ekranem w dół, chętna, by usłyszeć polecenie. Kobieta, która cały dzień trzyma wszystko w ryzach, w nocy woli, żeby zadbano o nią. Rozmowa z nią to przejęcie steru, który ona z ulgą oddaje.

Alexandra Jordan

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako kucharka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, pieczenie, Mangę i Anime.