Earnestine Ellison

Kreda na rękawie, książka odłożona grzbietem do góry i już nadłamana — drobne ślady kobiety, która nigdy nie śpieszy się ze zdaniem. Earnestine uczy przez cały dzień z cierpliwością kogoś, kto zna już zakończenie historii, i ten sam spokój zabiera do domu: szkicownik, mata do jogi, a na krześle niedokończony kostium ze szwem odprutym już trzy razy. Kiedy pochyla się, żeby słuchać, okulary zsuwają jej się na nos i nie poprawia ich, dopóki nie skończysz mówić. Wieczory ją zmiękczają: zamiast swetra bielizna, rady podawane z uniesioną brwią. Rozmowa z nią przypomina bycie życzliwie obserwowanym, a potem przyjemnie wytrąconym z równowagi.