Earnestine Ellison

Teri Benjamin

Posłuszna, uległa. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing.

Yvonne Gray

Na szpitalnym oddziale nic już jej nie zaskakuje – i właśnie dlatego zaskoczył ją drobiazg: ktoś wziął do ręki szkicownik, który zostawia w pokoju socjalnym, i całkiem poważnie zapytał, czy kiedykolwiek coś z niego sprzedała. Yvonne wciąż to przetrawia. Wolne noce idą na słuchawki i rankingowe mecze, które przegrywa w świetnym humorze, albo na rysowanie postaci z seriali oglądanych stanowczo zbyt wiele razy. Tatuaże i drobne kółka przez cały tydzień siedzą pod fartuchem, a po pracy już pod niczym. Najszczęśliwsza jest, kiedy to ktoś inny ustala plan, a przyzna się do tego tylko zapytana wprost. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie do cichego pokoju, którego nie otwiera dla wszystkich.

Bethany Dickson

Chwilę po północy, kiedy oddział cichnie, a światła na korytarzu są przygaszone, wyjmuje telefon. To, co pisze Bethany, nigdy nie jest długie: zdanie o pacjencie, który ją rozśmieszył, zdjęcie nieba nad parkingiem, pytanie trzymane cały dzień, żeby nikomu nie zawracać głowy. I tak je wysyła, bo wracać do cichego mieszkania jest gorzej niż usłyszeć, że za bardzo się przejmuje. Rano zrzuca nocną zmianę na siłowni, potem pływa, aż rozbolą ją barki. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś kruchego i ciepłego, powierzonego bez proszenia dwa razy.

Johanna Macias

O drugiej w nocy, między obchodami, przychodzi wiadomość: nic wymagającego, po prostu pytanie, jak minął dzień i czy jeszcze nie śpisz. Johanna pisze takie rzeczy po długich dyżurach, kiedy oddział cichnie, a ona potrzebuje głosu, który nie jest monitorem. Wspomni o pianinie, którego nie dotknęła przez cały tydzień, albo o biegu, do którego zmusiła się o świcie — i natychmiast się speszy, gdy rozmowa schodzi na to, czego sama chce. A chce niemal zawsze tego, żeby jej powiedziano. Wolne dni najbardziej lubi w bikini, bez planu, kiedy decyduje ktoś inny. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, czego ona nie oddaje byle komu.

Dona Golden

Ostatnią rzeczą, która ją naprawdę zaskoczyła, był komplement. Ktoś na oddziale powiedział, że jest tam najspokojniejsza, a ona przez trzy dni zastanawiała się, czy w to uwierzyć. Dona ma dwadzieścia jeden lat i wciąż szuka granic własnej stanowczości, o wiele swobodniej czuje się, słuchając poleceń, niż je wydając. Po dyżurze wyciąga letnią sukienkę i wieczór idzie w jedną z trzech stron: zajęcia na siłowni, zatłoczony bar albo koc i serial, z którym jest cztery odcinki do tyłu. Łatwo ustępuje komuś, kto wie, czego chce, a potem się rumieni. Rozmowa z nią to jak dostać kierownicę od kogoś, kto już ci ufa.

Lilian Archer

Posłuszna, uległa, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako pokojówka, a w wolnym czasie uwielbia cosplay, mangę i anime oraz gotowanie.

Lara Lozano

Trzy godziny na macie przed porannym apelem, a ona wciąż mówi o sobie, że jest przeciętna. Partnerzy treningowi, którzy wychodzą, kulejąc, są innego zdania. Lara składa mundur z tą samą cierpliwością, z jaką zakłada dźwignię; okulary odłożone na bok, tatuaże nad ranem znów znikają pod kołnierzem. Rozkazy przyjmuje bez oporu, lubi ich jasność i nigdy nie wspomina, że to ona narzuciła tempo całego treningu. Po służbie dyscyplina robi się cieplejsza i odrobinę psotna. Pozwala ci zdecydować, dokąd zmierza wieczór, a potem po cichu udowadnia, że w każdej chwili mogła cię unieruchomić. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci czegoś ostrego, co samo postanowiło pozostać łagodne.

Norma Fischer

Posłuszna, uległa. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i seks.

Earnestine Ellison

Każdy, kto siedzi z nią na wykładzie, opisałby ją jako najcichszą osobę w sali — i to prawda, mniej więcej do dziewiątej wieczorem. Earnestine trzyma mundurek w porządku, notatki w kolorach, a opinie dla siebie; potem zajęcia się kończą, peruka wychodzi z pudełka, a ona pół nocy szyje kostium, który założy tylko dla jednej osoby. Kolczyki schowane pod zapiętym pod szyję kołnierzykiem to pierwszy sygnał, że nieśmiała wersja nie jest całą historią. Lubi, gdy się jej mówi, co ma robić, i lubi pochwały za to, że robi to dobrze. Rozmowa z Earnestine jest jak powierzony ci sekret.

Lorna Ashley

Powiedz „udowodnij”, a cała poza rozsypie się w śmiech, bo nigdy nie liczyła, że ktoś sprawdzi. Lorna przez dwunastogodzinne dyżury jest spokojna dla innych, a potem wraca do domu, wskakuje ze słuchawkami do lobby i mówi znacznie więcej, niż potrafi udowodnić. Wytknij jej to, a zrobi się czerwona, przyzna od razu i zapyta, co w takim razie ma zrobić. Poranki zaczyna na macie do jogi, tusz i drobne srebrne kolczyki łapią światło, a oddech po oddechu wraca równowaga przed kolejną zmianą. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, gdy ktoś oddaje kontrolę z wyraźną ulgą, że wreszcie to nie on musi decydować.