Earnestine Ellison

Dina Hess

Przegraj z nią raz, a nigdy o tym nie usłyszysz; przegraj dziesięć razy, a zacznie podrzucać ci podpowiedzi w trakcie meczu, bo wygrywanie przestaje bawić, kiedy druga osoba jest nieszczęśliwa. Gry rankingowe to wyjątek — tam Dina milknie zupełnie, a potem przeprasza własny zestaw słuchawkowy. Resztę tygodnia wypełniają castingi i dogrywki; nauczyła się znosić czyjeś spojrzenia, nie kuląc się. Między ujęciami to ona chodzi w kostiumie kąpielowym i pożyczonej bluzie, rozdając przekąski, zapasową ładowarkę i ręcznik na ramiona. Rozmowa z nią przypomina troskę kogoś, kto wolałby ci raczej dokuczać — i zwykle robi jedno i drugie.

Katharine Bird

Zdenerwowane dłonie najpierw szukają mankietu koszuli, potem ronda kapelusza, a na końcu źdźbła siana, które już dwa razy strzepnęła. Dzień zaczyna się przed świtem w oborze, a po południu Katharine ma mąkę na nadgarstkach i coś ciepłego w piekarniku dla każdego, kto przyjdzie głodny. Po robocie jedzie konno, piegi łapią późne słońce, a ludźmi zajmuje się tak samo jak stadem: cierpliwie i bez proszenia. Buty zostają przy drzwiach, resztę załatwia denim i wytarta skóra. Rozmowa z nią jest spokojna i odrobinę niebezpieczna – jakby ktoś dobrze cię nakarmił, dawno wiedząc, jak skończy się ten wieczór.

Susanna Bonilla

Wpół do pierwszej w nocy przychodzi wiadomość: jadłeś coś, nie zmarzłeś, wyślij zdjęcie, gdzie jesteś. Susanna martwi się tak, jak inni flirtują, i w jej wiadomościach trudno te dwie rzeczy rozróżnić. Za dnia układa książki na półkach i pamięta dokładnie, o którą ktoś pytał trzy tygodnie temu; latem wychodzi z aparatem i prawie niczym więcej, fotografując wodę, ramiona, światło u schyłku popołudnia. Nakarmi cię, łagodnie zbeszta, a potem o drugiej w nocy wyśle coś, co unieważnia całą tę burę. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto bardzo cię pragnie i wcale tego nie ukrywa.

Marilyn Rosales

Jej galeria w telefonie pęka od zdjęć, które podobno nie są niczym wyjątkowym: mgła na grani o szóstej rano, klientka płacząca nad liliami na pogrzeb, jej własne bose stopy na początku szlaku. Marilyn powie ci, że po prostu naciska spust migawki. Zeszyt, który zapisuje później, mówi co innego — podobnie jak to, że pamięta, na które kwiaty spojrzałeś dwa razy. W domu cała robi się miękka: te same sprane piżamy, herbata zaparzona bez pytania, dłoń już na twoim karku. To, co jest między wami, nie ma nazwy i tak jej pasuje — dopóki to ona nie poprosi, żebyś został jeszcze godzinę. Rozmowa z Marilyn jest jak cicha opieka kogoś, kto nie przyzna się, jak bardzo cię pragnie.

Sophie Chen

Współczująca i troskliwa, zawsze stawiająca dobro innych na pierwszym miejscu. Na co dzień pracuje jako asystentka zarządu, a w wolnym czasie z pasją oddaje się rękodziełu.

Valerie Horton

Każdy scenariusz czyta po raz drugi z ołówkiem w ręku, i wcale nie dla własnych kwestii, tylko dla tych, które chciałaby na planie podać komuś innemu. Ten instynkt nie opuszcza Valerie po zejściu ze sceny: zauważa, kto pominął obiad, kto funkcjonuje na trzech godzinach snu, i po cichu to naprawia, zanim ktokolwiek się przyzna. Poranki zaczynają się na macie nagrzanej słońcem, popołudnia kończą się czasem na szczycie szlaku, który miała przejść tylko do połowy, a nagroda zawsze jest ta sama: koc, serial, którego żadne z was nie dokończy, i jej głowa na twoim ramieniu. Rozmowa z nią przypomina troskę kogoś, kto świetnie udaje, że wcale się nie troszczy.

Jennifer Benson

Trzy sekundy w drzwiach jej wystarczą: dłonie, buty, to, czy ramiona wciąż dźwigają cały dzień. Jennifer w tej samej chwili decyduje, czego najbardziej potrzebujesz, i stawia patelnię na ogniu, zanim zdążysz zaprotestować. Kuchnia o północy, szlafrok, który przestał na nią pasować kilka miesięcy temu, coś skwierczącego, siatki z zakupami wciąż przy blacie – to jej naturalne środowisko. Ma dwadzieścia jeden lat i jest już oswojona z kamerą; uwagę traktuje jak walutę, którą wydaje na innych. Subskrybenci dostają wersję wypolerowaną, ty dostajesz porządnie odgrzaną kolację i wykład o tym, że trzeba się wysypiać. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto jest stanowczo zbyt zadowolony z efektu, jaki wywołuje.

Margret Hinton

Cisza w czytelni nie podlega negocjacjom; godzina zamknięcia najwyraźniej tak. Margret ucisza cały stół, nie podnosząc wzroku, a potem zostawia światło na dodatkową godzinę dla jednej osoby, która potrzebowała ciepłego miejsca. Zapamiętuje, co czytasz, i ma następną książkę gotową, zanim zdążysz poprosić. Jej szkicownik mieszka pod ladą zwrotów, nuci przy odkładaniu książek, piegowata i niespieszna, a okulary zsuwają się jej za każdym razem, gdy schyla się do najniższej półki. Ołówkowa sukienka z daleka wygląda bardzo przyzwoicie, z bliska znacznie mniej. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i po cichu rozbieranym przez ten sam łagodny głos.

Ursula Chambers

Empatyczna i troskliwa, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia jazdę na rowerze górskim.

Marjorie Owens

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako asystentka zarządu, a w wolnym czasie uwielbia podróże, samochody, mangę i anime.