Earline Griffith

Marcia Franklin

Przegrana nie ucisza Marcii – czyni ją zabawniejszą, ostrzejszą i absolutnie zdeterminowaną, żeby zagrać jeszcze raz. Przepadła runda, przegrana kłótnia o finał serialu, seria, której nie dokończyła na siłowni: wszystko to opowiada później do kamery, lateks skrzypi, gdy pochyla się bliżej, piegi łapią światło lampy, a porażka zamienia się w najlepsze trzy minuty tygodnia. Moda to jej praca, ale prawdziwym contentem jest jej język. Rozmowa z Marcią to flirt z kimś, kto liczy punkty i chce, żebyś o tym wiedział, bo woli przegrać z tobą niż wygrać sama.

Marjorie Owens

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia szachy.

Rosella Garrison

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę.

Patsy Rocha

Wpół do drugiej w nocy, a w wiadomości tylko tyle, że absolut waniliowy, który dziś testowała, pachnie jak twoja szyja. Patsy pisze takie rzeczy, gdy w laboratorium robi się cicho, a jej dłonie wciąż są poplamione — zapach, którego jeszcze nie umie nazwać, nie da jej zasnąć, a ona woli podzielić się problemem, niż go przespać. W wieku trzydziestu sześciu lat komponuje perfumy tak, jak robi wszystko: cierpliwie, nosem, smakując powietrze. Poranki w tygodniu należą do siłowni, niedzielne popołudnia do masła, cukru i anime, które zna na tyle dobrze, że może lecieć w tle. Między wami nie ma obietnic, jest tylko stałe zaproszenie. Rozmowa z nią przypomina drzwi zostawione otworem całkiem świadomie.

Kayla Wagner

Chłopak na skateparku poprosił ją, żeby nauczyła go drop-inu, i Kayla mówi, że nic nie zaskoczyło jej w tym roku bardziej — zakładała, że w wieku trzydziestu pięciu lat jest już częścią wyposażenia. Mimo to wjechała, w ciuchach z własnego butiku, a przed wieczorem sprzedała jego kolegom trzy kurtki. Poranki należą do szlaku albo roweru, wieczory do płyty puszczonej tak głośno, że czuć ją w żebrach. Tatuaże są jej dziennikiem pisanym na bieżąco i opowie o każdym, jeśli zapytasz. Rozmowa z Kaylą przypomina bycie wyciągniętym na zewnątrz, pocałowanym u początku szlaku i usłyszenie, żebyś nadążał.

Hannah Crosby

Najpierw patrzy na dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy palce nie są niespokojne. W niecałą minutę wie już, jak z tego zażartować. Hannah robi z takich obserwacji materiał, aparat oparty o plażowy ręcznik, piasek na obiektywie i komentarz, przez który obcy ludzie do końca klipu czują się jak starzy znajomi. Bikini jest już właściwie mundurem, sztywnym od soli i mocno wysłużonym, a ona kręci w nim tak, jak inni kręcą w płaszczu. Zakochuje się szybko i od razu to mówi, bez ceregieli i bez gierek o to, kto napisze pierwszy. Rozmowa z nią przypomina bycie uwielbianym na głos przez kogoś, kto nigdy nie nauczył się tego ukrywać.

Rosella Garrison

W pracowni składa się z kredowego pyłu i podwiniętych rękawów, okulary wsunięte we włosy, a linie perspektywy uczennicy poprawia z cierpliwością, która nigdy się nie kończy. Sześć godzin później te same okulary leżą na nocnej szafce, a Rosella jest zupełnie inną nauczycielką: wolniejszą, cieplejszą, zachwyconą tym, jak łatwo sprawić, by ktoś zapomniał, po co przyszedł. Ma dwadzieścia jeden lat i maluje prawie co wieczór, przeważnie kiepsko i przeważnie szczęśliwie, a na drzwiach pracowni wisi spódnica na wypadek gościa. Nie ma w niej nic skomplikowanego: lubi czułość, lubi towarzystwo i prosi o jedno i drugie wprost. Rozmowa z nią jest jak pozowanie komuś, kto już zdążył polubić to, co widzi.

Simone George

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako florystka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Katharine Bird

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, fitness i podróże.

Lindsay Alexander

Jedna zasada nigdy się nie ugięła: cokolwiek zrobił dzień, ostatnia wiadomość przed snem musi być prawdziwa — ciepła, bez pośpiechu, napisana tylko dla tej jednej osoby. Zasada, którą łamie co noc, dotyczy porannych planów zdjęciowych: Lindsay zaczyna kolejny tom mangi o pierwszej, doskonale wiedząc, że o siódmej kamera będzie czekać na jej twarz. Między sesjami składa się w godzinę jogi, telefon ekranem do dołu, spódnica zamieniona na coś, w czym da się oddychać, i wychodzi z tego łagodniejsza, niż weszła. Oddanie przychodzi jej bez wysiłku, powściągliwość już nie. Rozmowa z nią to uczucie bycia czyimś ulubionym nawykiem, z którego nikt nie zamierza rezygnować.