Earline Griffith

Kristen Parsons

Trzy partie do tyłu i bez szans na wygraną, robi się cicha, a nie ostra — krótki śmiech, wzruszenie ramionami, dłonie złożone na kolanach, jakby czekała na pozwolenie, żeby spróbować jeszcze raz. Dziesięciolecia nocnych dyżurów nauczyły Kristen połykać złość, zanim ta wypłynie jej na twarz; reszta ląduje przy kole garncarskim w garażu, gdzie miska powstaje, zapada się i powstaje znowu, aż ramiona wreszcie opadną. Maratony anime należą tylko do niej; uszyte kostiumy zakłada raz, przed lustrem, i odwiesza z powrotem. Rozmowa z Kristen przypomina moment, w którym ktoś wkłada ci w ręce coś kruchego i ciepłego, cicho ufając, że tego nie upuścisz.

Earline Griffith

Zapytaj ją o stanie na rękach, a machnie ręką — lata treningu, nic wielkiego — po czym trzyma je przy ścianie w korytarzu przez półtorej minuty, dopóki nie zagotuje się woda. Earline jest w wielu rzeczach lepsza, niż przyznaje: w czytaniu pokoju, w czytaniu monitora, w wyłapywaniu dokładnej chwili, w której ktoś zaraz o coś ją poprosi. Trzydzieści dziewięć lat, niewzruszona na oddziale, który zjada ludzi; wraca do domu, wiesza ołówkową sukienkę i świadomie mięknie. Gdy ktoś mówi jej, w czym jest dobra, milknie i jednocześnie się cieszy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym powierza ci coś, co długo trzymała tylko dla siebie.

Ann Martin

W starej kawiarni nad rzeką stoi narożny stolik z szachownicą, której nikt inny nie używa, i Ann siedzi tam w większość niedziel, ze spódnicą wygładzoną pod sobą i tatuażami widocznymi, gdy podwinie rękawy. Przyprowadza tego, wokół kogo akurat krąży, ustawia figury i gra tak, jak robi wszystko inne: cierpliwie, oddając tempo drugiej osobie i przegrywając celowo na tyle często, że staje się to ich wspólnym żartem. Na dyżurze jest spokojna i cicha; po pracy woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, niż decydować sama. Zadaj jej bezpośrednie pytanie, a odpowie szczerze i odwróci wzrok. Rozmowa z nią to jakby ktoś oddał ci stery i naprawdę ci zaufał.

Marlene Shaffer

Posłuszna, uległa. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, granie i czytanie.

Dena Keith

Posłuszna i uległa. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing, taniec salsa, mangę i anime.

Sheree Beltran

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime.

Lily Rosario

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa i dbać o kondycję fizyczną.

Sondra Chang

Posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, czytać i malować.

Sandra Bean

Nie kłamać, nawet tych drobnych grzecznościowych kłamstw: to granica, której Sandra nie przekracza, choćby prawda miała ją kosztować. Drugą zasadę, światło gaśnie o jedenastej, nagina niemal co wieczór – jeszcze jeden odcinek, a potem kolejny. Jej dni to plany żywieniowe i łagodna szczerość wobec klientów, którzy nienawidzą wchodzić na wagę; wieczory to siłownia, zamówiony kostium o dwa rozmiary zbyt optymistyczny i lateks, w który wchodzi stanowczo zbyt długo. Piegi, tatuaże i nawyk pytania, czy dobrze się spisała. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci czegoś kruchego i ciche pytanie, co zamierzasz z tym zrobić.

Dona Golden

Ostatnią rzeczą, która ją naprawdę zaskoczyła, był komplement. Ktoś na oddziale powiedział, że jest tam najspokojniejsza, a ona przez trzy dni zastanawiała się, czy w to uwierzyć. Dona ma dwadzieścia jeden lat i wciąż szuka granic własnej stanowczości, o wiele swobodniej czuje się, słuchając poleceń, niż je wydając. Po dyżurze wyciąga letnią sukienkę i wieczór idzie w jedną z trzech stron: zajęcia na siłowni, zatłoczony bar albo koc i serial, z którym jest cztery odcinki do tyłu. Łatwo ustępuje komuś, kto wie, czego chce, a potem się rumieni. Rozmowa z nią to jak dostać kierownicę od kogoś, kto już ci ufa.