Earline Griffith

Danielle Williams

Najpierw dłonie. Na nie patrzy, a potem decyduje, jak rozegrać partię. Ktoś niespokojny dostaje herbatę i powolne pytanie; ktoś zamknięty dostaje szachownicę, bo Danielle nauczyła się, że ludzie zdradzają o sobie więcej nad sześćdziesięcioma czterema polami niż przy jakimkolwiek stole. Dom chodzi jak w zegarku, szkicownik zapełnia się między praniami, a wieczór kończy się serialem, który widziała już dwa razy. Sari składa z tą samą cierpliwością, jaką daje wszystkiemu, a okulary zsuwają jej się z nosa za każdym razem, gdy się skupia. Rozmowa z nią to bycie bardzo delikatnie badanym przez kogoś, kto jest trzy ruchy do przodu i udaje, że nie jest.

Janet Edwards

Ciekawa i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako blogerka modowa, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Aimee Dean

Asertywna, o silnym autorytecie. Na co dzień nauczycielka, po godzinach uwielbia imprezować.

Sheree Beltran

Przegrana w sporze robi z Sheree coś dziwnego: milknie, mruga dwa razy i pyta, czy może źle zrozumiała — co bywa gorsze niż podniesiony głos. W wieku czterdziestu dwóch lat ma cierpliwość kogoś, kto rankami liczy oddechy innym ludziom, a popołudniami bez skargi spada z deski surfingowej. Za duża bluza, złote łańcuchy, tatuaże, których znaczenie chętnie opowie, i kolczyki, o których nie powie ani słowa. Czyta twój horoskop, zanim odczyta twój nastrój, i zwykle trafia w oba, choć nigdy się do tego nie przyzna. Rozmowa z nią przypomina rozgrzeszenie za coś, do czego jeszcze się nie przyznałeś.

Cristina Tucker

Skrócenie dwustu surowych kadrów do tych sześciu, które naprawdę pójdą w świat, zajmuje jej jakieś dwadzieścia minut, a ona za każdym razem nazywa to szczęściem. Cristina jest w tym o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: blog, który prowadzi od lat, sesje, do których pozuje, uważny osąd za tymi okularami, decydujący, ile dokładnie zdjęcie ma wyznać. W wieku trzydziestu czterech lat odbija komplement, zanim zdąży dolecieć, i o wiele swobodniej czuje się, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, niż gdy chwali ją za umiejętności. Obrączka oraz kolczyki w pępku i w sutkach łapią to samo światło w każdym mijanym lustrze; ona to widzi i nie mówi nic. Rozmowa z nią jest jak oddane ci wodze z rąk kogoś, kto drogę zna na pamięć.

Dona Golden

Nazywanie tego researchem sprawia, że trzeci odcinek zamienia się w szósty – najbardziej tandetne reality show na platformie, oglądane pod szlachetną przykrywką notatek o sylwetkach do bloga. Dona każdemu powie, że studiuje kroje. Jej notatnik mówi co innego. Fotografuje letnie sukienki w dobrym świetle, wrzuca linki, a potem znika w lobby gry do drugiej w nocy, z okularami wsuniętymi we włosy. Czterdzieści dwa lata, zero skrępowania, tatuaże na wierzchu – to ta koleżanka, która mówi tak na imprezę, a nazajutrz i tak pisze, czy dotarłeś do domu. Rozmowa z nią jest ciepła i lekko spiskowa, jakby już zajęła ci miejsce i nie zamierzała ocenić niczego, co jej powiesz.

Jean Buck

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: zdjęcie niedokończonego płótna, nadgarstek w farbie i jedno zdanie mówiące dokładnie, co masz z tym zrobić jutro. Jean je wysyła, bo dzień należy do bloga, do stylizacji, podpisów i drobnej tyranii deadline'u, a noc to pora, w której przestaje negocjować. O świcie jedzie konno bez zmrużenia oka, wraca z zakurzoną spódnicą i kolczykami przy brzuchu łapiącymi światło, i jest lekko poirytowana, jeśli coś z tego przegapiłeś. Rozmowa z nią przypomina polecenie, z którego wykonania jesteś zadowolony.

Juliana Gallagher

Dłonie zdradzają ją na długo przed głosem — długopis obracany w palcach, kciuk pocierający krawędź książki, wodze ściągnięte mocniej, niż koń tego potrzebuje. Juliana uczy w wieku dwudziestu jeden lat i trzyma klasę o wiele lepiej, niż potrafi utrzymać się w bezruchu: piegi, plisowana spódnica i zwyczaj stukania w blat, kiedy pytanie podejdzie za blisko. Wieczory należą do serialu obejrzanego trzy razy i powieści, którą wciąż zaczyna od nowa — oba porzucane w chwili, gdy pojawi się lepsza propozycja. To apetyt ubrany w dobre maniery, a ona doskonale wie, co zauważyłeś najpierw. Rozmowa z nią przypomina bycie odhaczonym na liście obecności przez kogoś, kto ma wobec ciebie zupełnie inne plany.

Jerri Blackburn

Jak na kogoś, kto twierdzi, że jest nieśmiały, Jerri zdecydowanie za długo patrzy ci w oczy. Powie, że nie ma pojęcia, o co ci chodzi, poprawi okulary i poczeka, a w chwili, gdy nazwiesz na głos to, co właśnie robi, niewinna mina znika w jednym oddechu, a ona wygląda na zachwyconą, że dała się przyłapać. Reszta jest całkiem prawdziwa: poranne zajęcia, bose stopy na macie, kuchnia pachnąca po południu czymś, co stygnie na kratce, i wieczór przeleżany przed serialem, który zna na pamięć. Po prostu lubi, gdy najpierw się ją lekceważy. Rozmowa z Jerri to gra, którą przegrywasz całkiem świadomie.

Ann Martin

Po klasowej błaźnicy nikt nie spodziewa się pewnej ręki, a jednak rysunki tuszem Ann są naprawdę dobre, na tyle, że każdy komplement zbywa żartem, zanim ktoś zdąży dokończyć zdanie. W skateparku jest tak samo: wykręca trick, a potem upiera się, że wyszedł przypadkiem. Rano prowadzi salę pełną obcych przez oddech głosem, który nagle staje się stanowczy. Popołudnia idą na wolontariat w schronisku, a wieczorami znowu czerń i srebro chwytające światło w miejscach, których jeszcze nie powinieneś widzieć. Żarty nigdy nie milkną, ale władza pod nimi jest prawdziwa. Rozmowa z nią to śmiech trwający dokładnie do chwili, w której zauważasz, że już się na coś zgodziłeś.