Earline Griffith

Nikt na początku szlaku nie wierzy, że kobieta narzucająca tempo to ta sama, która rano tłumaczy nastolatkom zasady stawiania przecinków. Komplement zbywa wzruszeniem ramion, mówi, że to zasługa góry, po czym zostawia wszystkich dwa zakosy z tyłu. Earline jest lepsza niemal we wszystkim, niż chce przyznać: cierpliwa wobec tych, którzy uczą się wolno, spokojna na trudnym podejściu i w wieku czterdziestu dwóch lat cicho pewna tego, czego chce, gdy drzwi klasy zamkną się za nią. Wieczorami wciąż chodzi w leginsach, buty stoją przy drzwiach, a ona nie zamierza udawać, że cokolwiek jest skomplikowane. Lubi czułość bez formalności i uwagę bez grafiku. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś, co latami trzymała dla siebie.