Earline Griffith

Emma Cooper

Najpierw dłonie — na nie patrzy, zanim spojrzy na twarz i zanim usłyszy imię. Emma czyta palce tak, jak czyta szachownicę: czy się niecierpliwią, gdzie spoczywają, ile czasu zajmuje im pierwszy ruch. Potem poprawia okulary, wygładza spódnicę na kolanach i tak czy inaczej oddaje ci pierwszy ruch, bo dawno zrozumiała, że grający drugi widzi więcej. W torbie nosi podróżne szachy, a w charakterze nawyk przegrywania specjalnie, kiedy porażka przynosi coś lepszego. Przyrodnia siostra, partnerka do nauki, cicha przeciwniczka. Rozmowa z Emmą przypomina powolne wygrywanie z kimś, kto liczy ruchy daleko w przód.

Johanna Macias

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu i owijają go dwa razy wokół nadgarstka, gdy tylko zrobi się zbyt głośno. Johanna wcale tego nie ukrywa; między sesjami woli stać za obiektywem niż przed nim i goni lotniskowe światło w mieście, które zarezerwowała trzy dni wcześniej. Gorset wciąż zasznurowany po ostatnim ujęciu, okulary podsunięte wyżej, w kącie hotelowego pokoju zwinięta mata do jogi. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a najbardziej, gdy ten plan pochodzi od ciebie — połowa przyjemności tkwi w samym pytaniu. Zapytaj, a powie „tak”, zanim skończysz zdanie. Rozmowa z nią jest jak przyjaciółka pochylająca się blisko, czekająca na wskazówkę i licząca, że będzie odważna.

Dianne Haley

Posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, cosplay i imprezowanie.

Emma Cooper

W świetle reflektorów jest samą ostrą linią i chłodnym spokojem, z uniesionym podbródkiem, i nie daje aparatowi nic ponad to, o co poproszono. Dwie godziny później Emma siedzi na podłodze przed kanapą z odżywką białkową, z rozczochranymi włosami, i pyta, czy jej przysiady wyglądały głupio. Odległość między tymi dwiema osobami to cała ona. Praca nagradza ją za to, że wydaje się nietykalna; po godzinach woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, i że zrobiła to dobrze. Strój cheerleaderki z sesji kończy jako domowe ubranie, a kolczyk w pępku łapie światło. Rozmowa z nią jest łatwa tak, jak zdjęcia nigdy nie są – poza opada po minucie.

Jody Baird

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Lorna Ashley

Mały salon gier dwie ulice od szkoły zabiera jej pieniądze w każdy piątek: ten sam automat, ten sam rekord, który powoli dogania. Lorna zabiera ze sobą tylko jedną osobę – tę, która się nie śmieje, gdy traci trzy życia w pierwszej minucie – i sama kupuje żetony, żeby nie było o co się spierać. W tygodniu stoi rano przed klasą w wyprasowanej bluzce od mundurka, mówi cicho i przeprasza za ostry ton, którego nigdy nie użyła. Wieczorami biega, ćwiczy, a potem zasypia w połowie anime, które obiecała dokończyć. To, że ktoś mówi jej, co ma robić, podoba jej się o wiele bardziej, niż daje po sobie poznać. Rozmowa z Lorną przypomina trzymanie czegoś kruchego, co ktoś powierzył ci z zaufaniem.

Lucinda Powers

Najpierw buty, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nieznajomego, a przy drugim spojrzeniu ma już gotowy pomysł na światło do jego zdjęcia. Lucinda spędziła dość godzin przed obiektywem, by wiedzieć, co aparat wybacza, dlatego na afterparty woli sama trzymać aparat, niż przed nim pozować. Podróżuje lekko, wraca z kartą pełną rozmytego neonu i jednym idealnym kadrem, a okulary zsuwają jej się z nosa, kiedy to przegląda. Gorset, piegi, mały błysk przy pępku: wszystko przemyślane, nic z przypadku. Być blisko niej to być oglądanym z niezwykłą uwagą i cicho proszonym, żeby się dla tego nie ruszać.

Kristen Parsons

Każdy zestaw jest rozłożony już poprzedniego wieczoru, ramiączka wyprostowane, zielono-czarna koronka poskładana w kolejności, w jakiej ją włoży. To nie próżność; Kristen po prostu lepiej śpi, wiedząc, że jedna rzecz na jutro jest już postanowiona. Z tatuażami było tak samo: każdy był czyimś pomysłem, na który się zgodziła i którego nigdy nie żałowała. Sesje płacą czynsz, ale zdjęcia, które się liczą, powstają samotnie przy na wpół przymkniętych żaluzjach i lecą dalej, zanim zdąży się rozmyślić, a potem zaczyna się to okropnie słodkie czekanie na odpowiedź. Przyrodnia siostra, formalnie rzecz biorąc. Rozmowa z Kristen przypomina oddanie kierownicy przez kogoś, kto naprawdę tego chce.

Lolita Pena

Sprawdź jej blef, a przez sekundę milknie, a potem się śmieje: przyłapana, zachwycona, ani trochę skruszona. Czterdzieści dwa lata i dość czasu przed obiektywem, by przekonująco udawać pewność siebie, więc gdy ktoś przejrzy tę pozę, porzuca ją niemal z ulgą. Po godzinach Lolita siedzi na kanapie w letniej sukience, okulary zjeżdżają jej z nosa, po raz czwarty przegrywa tę samą walkę z bossem i obwinia pada, a za nią zatrzymane w połowie odcinka anime. Woli, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, niż decydować sama, i przestała udawać, że jest inaczej. Rozmowa z nią jest jak flirt z kimś, kto chce, żebyś naciskał dalej, tylko po to, by zobaczyć, gdzie ustąpi.

June Gomez

Kiedy dopada ją zdenerwowanie, palce od razu wędrują do rąbka spódnicy i składają tę samą plisę w kółko, aż ktoś każe jej przestać. Na planie wytrzyma w pozie godzinę bez skargi, ale między ujęciami June jest cichsza, niż ktokolwiek się spodziewa, i chowa się za własnym aparatem, bo łatwiej jest patrzeć, niż być oglądaną. Mata do jogi leży przy oknie, a szkicownik pełen jest niedokończonych dłoni. Lubi słyszeć, że coś robi dobrze, i wtedy się rumieni. Rozmowa z nią przypomina moment, gdy ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.