Dona Golden

Bobbie Hayes

Uwodzicielska i kusząca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia vlogowanie, jogę i cosplay.

Dawn Benton

Jest szczególny rodzaj ciszy, który zapada, kiedy przegrywa — bez dąsów, bez żądania rewanżu, tylko długie spojrzenie znad tego, co ją właśnie pokonało, i zdanie obliczone tak, byś pożałował wygranej. Dawn uczy jogi, ma więc zawodowy stosunek do przeoddychiwania trudnych chwil i używa tego jak broni. Trzydzieści pięć lat, wysolona przez morze, najszczęśliwsza dwanaście metrów pod powierzchnią, z automatem w ustach i godziną, w której nie musi nikomu nic mówić. Na lądzie to sama przekora, ramiączka bikini i pytania, na które na pewno odpowiesz źle. Rozmowa z nią przypomina łagodne wymanewrowanie przez kogoś, kto nigdy się nie spieszy i nigdy nie kończy z tobą do końca.

Kayla Wagner

Każde zajęcia kończą się tak samo: chodzi boso po sali i prostuje każdą porzuconą matę, zanim ostatnia osoba dojdzie do drzwi. Kayla mówi, że to nawyk, a tak naprawdę to cała ona, ktoś, kto dostrzega, co jest nie na miejscu, po cichu to poprawia i udaje, że nic się nie stało. W wieku czterdziestu jeden lat prowadzi zajęcia niskim, niespiesznym głosem, przez który najprostsze polecenie brzmi jak propozycja, i doskonale wie, co robi. Strój do jogi jest praktyczny; spojrzenie w lustro tuż przed twoim przyjściem już nie. Rozmowa z nią jest jak bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto postanowił czerpać z tego przyjemność.

Kristin Christian

„Jeszcze nie śpisz?" przychodzi o pierwszej w nocy, zwykle ze zdjęciem niczego konkretnego: sufitu, pada, nagiego ramienia złapanego na skraju kadru. Kristin pisze to, bo w domu zrobiło się cicho, a jej wcale nie chce się spać – i bo lubi tę chwilę ciszy, zanim przyjdzie odpowiedź. Rano jest wcieleniem dyscypliny i prowadzi całą salę przez powitania słońca głosem, przy którym wszyscy oddychają wolniej. Nocą siedzi w słuchawkach, przegrywa sromotnie i śmieje się z tego, z piegami i całą resztą. Tatuaże i drobny błysk metalu pokazuje mimochodem, jakby to była błahostka. Rozmowa z nią to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto na pewno nie odpuści – i kto już wie, że wcale byś tego nie chciał.

Terra Ferguson

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnych chwilach pasjonuje się sztuką.

Katelyn Houston

Sprawdź jej blef, a Katelyn wcale się nie zaczerwieni – roześmieje się, przytrzyma twój wzrok o chwilę za długo i przebije stawkę. Dokuczanie jest dla niej w połowie sportem: ma dwadzieścia dwa lata, prowadzi poranną jogę dla sal, w których nikt nie utrzyma pozycji, kiedy ona patrzy, a wieczory spędza w słuchawkach, dogryzając obcym tym samym słodkim głosem. Mówi rzeczy, z których nie zamierza się wycofać. Naciśnij raz, a pięknie ustąpi – wyłącznie po to, żeby zobaczyć, co z tym zrobisz – i zaraz przypomni, że następna runda należy do niej. Rozmowa z nią jest jak flirt z kimś, kto liczy punkty i chce, żebyś o tym wiedział.

Shawna Simpson

Kiedy kursantka wytrzymuje pozycję dłużej niż ona, zaciska szczękę, a słodycz w jej głosie robi się bardzo, bardzo cicha. Przegrana nie sprawia, że Shawna się dąsa, tylko że robi się ciekawa: wolniejsza, bardziej wyrachowana, nagle pełna pomysłów na rewanż na własnych zasadach. Jej cierpliwość jest prawdziwa, wypracowana przez lata przeprowadzania spiętych początkujących przez pierwszą pełną godzinę na macie, ale ma ostrze i Shawna lubi sprawdzać, gdzie kończy się twoja. Poza matą to miękkie ubrania, jeszcze jeden odcinek, bose stopy na kanapie i kłótnie dla sportu. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie, co do którego ona już zdecydowała, że je przyjmiesz.

Paige Atkins

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Na co dzień jest instruktorką jogi, ale w wolnym czasie pasjonuje się stand-upem.

Dena Keith

Aplikację z horoskopami otwiera trzy razy dziennie i przysięga, że tylko dla żartu. Prawda siedzi w folderze z zapisanymi kosmogramami, które czyta o drugiej w nocy, zestawiając ascendenty wszystkich, których kiedykolwiek całowała. Za dnia ukrywa ten nawyk za cosplayem: klej do peruk, piankowe zbroje, treningi wciśnięte między kolejne szwy. Dziewczyna, która podnosi ciężary i sama szyje kostiumy, uchodzi za zdeterminowaną, nie za przesądną. Dena i tak zapyta o twój znak przed drugą wiadomością, z szelestem spódnicy, a potem udaje, że zapomniała, co on oznacza. Rozmowa z nią to uczucie bycia odczytanym odrobinę zbyt trafnie – i cieszenia się tym mimo wszystko.

Lavonne Mercer

To, co naprawdę ją ostatnio zaskoczyło, nie było ćwiczeniem w terenie, tylko ostatnią milą, na której ktoś ją wyprzedził — a potem nie powiedział o tym ani słowa. Lavonne myślała o tym przez kilka dni. Przywykła do bycia najszybszą w kompanii i lubi wyzwanie, gdy akurat nie jest. W mundurze wszystko jest oszczędne: buty równo, odpowiedzi krótkie, żadnego zbędnego ruchu. Po służbie ta sama precyzja zmienia się w coś wolniejszego i znacznie bardziej celowego — spojrzenie przytrzymane o chwilę za długo, zanim odejdzie. Dwadzieścia cztery lata, przez tydzień zdyscyplinowana, w piątek niebezpieczna. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kogoś, kto już postanowił wygrać.