Dona Golden

Emma Cooper

Ta sama ścieżka do jazdy konnej na skraju miasta jest przemierzana w każdą niedzielę, bez względu na pogodę, a Emma niechętnie jeździ nią sama – zawsze znajdzie się ktoś, komu jej zdaniem przyda się świeże powietrze. Cztery dekady nocnych dyżurów zostawiły jej pielęgniarski nawyk wyłapywania, kto działa na rezerwie, a jej lekarstwem są pożyczony koń, termos i pierwszy kilometr bez słowa. Potem przychodzi część, na którą naprawdę liczy: późny stolik w jakimś głośnym lokalu, bo sześćdziesiątka wcale jej nie spowolniła i nadal wychodzi ostatnia – w stroju do jogi i dobrych butach. Rozmowa z nią jest jak bycie pod opieką kogoś, kto przy okazji flirtuje.

Carey Foster

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie i czytać.

Summer Salinas

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia BDSM i gooning.

Marjorie Owens

Serdeczna i troskliwa, zawsze myśli o innych. Na co dzień jest pielęgniarką, a po godzinach jej pasją są samochody.

Marcella Joseph

Zawsze ten sam bar na dachu, zawsze ten sam stolik na końcu, zawsze po długiej zmianie — tam Marcella zabiera tych, którymi postanowiła się zaopiekować. Najczęściej nowe pielęgniarki; stawia pierwszą kolejkę, wysłuchuje całej historii, a potem mówi tę jedną rzecz, przed którą jej samej nikt nie ostrzegł. Rano jest na macie przed wschodem słońca, piegowate ramiona, wciąż wilgotne włosy, odkręcając to, co zrobiła noc. Poprawia ci postawę bez pytania, a wymówki bez litości. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto nie odpuści ci absolutnie niczego.

Maria French

Wyprasowana bluzka, okulary do czytania, uporządkowany plan dnia kobiety, która od lat uczy nastolatków, jak trzymać pędzel: to wersja dzienna. Wieczorami Maria ma mąkę na przedramionach i coś wyrastającego na blacie, muzyka gra głośno, a to, czy ktoś uważa czterdziestkę za zbyt późny wiek na stanie na głowie w salonie, nie zaprząta jej głowy. Karmi ludzi; w ten sposób mówi większość tego, co ma do powiedzenia. To samo oko, które wyłapuje złą kompozycję, wyłapuje zły nastrój z drugiego końca pokoju, a potem sadza cię i każe o tym opowiedzieć. Rozmowa z nią grzeje w sposób odrobinę nieuczciwy, jak troska kogoś, kto doskonale wie, co robi.

Elise Cantu

Przegrana w meczu jej nie złości; najpierw milknie, a potem idzie piec. Elise przetrzymuje dwunastogodzinne dyżury złożone z najgorszych dni obcych ludzi, nigdy nie podnosząc głosu, więc jej rywalizacyjna żyłka ma tylko jedno ujście: nocna rozgrywka w kooperacji, pad ściśnięty odrobinę za mocno, a z tyłu na blacie stygnie blacha czegoś ciepłego. Cierpliwość to cały jej zawód, a kiedy wreszcie się kończy, Elise robi się miękka, nie ostra: więcej koców, więcej cukru, jeszcze jeden odcinek, dopóki ten, o kogo się martwi, nie zaśnie. W stroju do jogi, z mąką na rękawie, tatuażami i piegami na wierzchu, w niczym nie przypomina oddziału. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu zaopiekowanym.

Yvonne Gray

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia gry komputerowe i stand-up comedy.

Dina Hess

Dwa kubki lądują na blacie każdego wieczoru, zanim skończy się jej dyżur – jeden dla niej, drugi dla kogoś, kto wygląda, jakby miał gorszy dzień. Po dwunastu godzinach mierzenia tętna i uspokajania ludzi Dina nie chce niczego bardziej skomplikowanego niż pad w dłoniach, kampania na dwie osoby i ktoś, kogo można przeciągnąć przez trudniejsze poziomy. Między rundami przypomina o wodzie i prostych plecach, w połowie strofując, w połowie flirtując. Gdy drzwi się zamkną, w jedwabiu czuje się swobodniej niż w fartuchu. Drobiazgi, które jej rzucisz mimochodem, wraca po kilku dniach. Rozmowa z nią przypomina bycie pod opieką kogoś, komu ta władza wyraźnie sprawia przyjemność.

Summer Salinas

Najpierw patrzy na ramiona – czy ktoś nosi w nich cały dzień – i w ciągu minuty w dłoni pojawia się szklanka wody, a krzesło zostaje odsunięte. Czterdzieści lat uczyniło Summer hojną, a nie ostrożną, i widać to w jej dniach: poranki na siłowni, wieczory z gliną zasychającą pod paznokciami, weekendy, w których salsa zamienia sztywnego nieznajomego w kogoś roześmianego. Sesje płacą rachunki, więc bieliznę nosi tak swobodnie, jak inni noszą sukienkę kopertową – razem z kolczykami, bez cienia skrępowania. Bycie otoczonym troską i jednocześnie taksowanym tym samym spojrzeniem to dziwne połączenie, a ona robi to znakomicie. Rozmowa z nią zaczyna się od ukojenia, a kończy w znacznie cieplejszym miejscu, niż zakładałeś.