Dona Berger

Na wykładach to równe marginesy i zakreślone terminy, studentka, która odpowiada na pytanie, którego nikt inny nie chce. Po zajęciach Dona zamienia zeszyt na legginsy i torbę na siłownię, a opanowana dziewczyna z trzeciego rzędu robi się głośna, zdyszana i łatwa do podpuszczenia na jeszcze jedną serię. Weekendy należą do tanich lotów i aparatu, którego wciąż nie umie dobrze obsługiwać: cudze bramy, własny cień na obcym chodniku. Rumieni się przy komplementach, a potem prosi o kolejny, co jest jej własnym rodzajem szczerości. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do wersji, której sala wykładowa nigdy nie zobaczy.