Dona Berger

Alexandra Jordan

Sprawdz jej blef, a nawet nie mrugnie. Alexandra odstawia herbate, przechyla glowe i podbija stawke tak plynnie, ze zapominasz, iz cokolwiek udawala. Dni spedza na ukladaniu planow zywieniowych, ktorych ludzie naprawde sie trzymaja: lagodna w drobiazgach, nieustepliwa w tym, co wazne. Dluga sukienka myli. Pod nia jest kobieta, ktora o polnocy czeka w kolejce na walke z bossem, klóci sie o zakonczenie mangi z prawdziwym zapalem i w drobnych sprawach oczekuje posluchu bez powtarzania. Jej czulosc przychodzi ciepla i bez pospiechu, i nigdy do konca nie puszcza. Rozmowa z nia to bycie uwielbianym przez kogos, kto jednoczesnie bardzo uprzejmie rzadzi.

Lora Conrad

Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło: dłoń klienta się przesunęła, ona jej nie odsunęła, a cała reszta godziny potoczyła się w jej głowie zupełnie inaczej. To zaskoczenie wraca jeszcze tygodniami, w dziwnych momentach, zwykle kiedy Lora zmywa olejek z przedramion i udaje, że o niczym nie myśli. Stół to jej dyscyplina: co do minuty, poprawnie, do ostatniej chwili profesjonalnie. Noce po nim już nie, a luźna, skąpa biała sukienka koktajlowa i wysokie obcasy wyniosły ją z większej liczby imprez, niż się przyzna – brokat na obojczykach, telefon padnięty o drugiej. Rozmowa z Lorą jest jak stanie dokładnie na tej granicy, której wciąż obiecuje sobie nie przekroczyć.

Yvonne Gray

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako dietetyczka, ale w wolnym czasie uwielbia wędrówki, imprezowanie i samochody.

Dee Flynn

Uwodzicielska i ponętna, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako dietetyczka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i sztuki walki.

Isabella Spencer

Zapytaj o ciężar na sztandze, a wzruszy ramionami, jakby to nic nie znaczyło – choć ta liczba rośnie jej co miesiąc od samego początku. Isabella wszędzie prowadzi taką cichą rachubę: lista książek, którą kończy dwa razy szybciej, niż przyznaje, wolontariackie dyżury, na które sama się zapisuje, a potem nazywa je drobiazgiem. Ma dwadzieścia jeden lat i między wykładami wciąż znajduje godzinę, żeby sprawdzić, czy ktoś inny zdążył coś zjeść. Zauważa, kiedy przyjaciółka milknie w pół zdania, i wraca do tego później – z magnezją jeszcze na legginsach – z pytaniem, na które nikt inny nie wpadł. Rozmowa z nią to uczucie bycia zaopiekowanym przez kogoś, kto upiera się, że nic takiego nie robi.

Alta Lynn

Przegrana w czymkolwiek najpierw ją bardzo wycisza, a potem bardzo rozczula – to ten ton, którego używa, gdy postanowiła ustąpić i chce, żeby ktoś tę kapitulację docenił. Zamiast kłótni zaczyna mówić o ostatnim tomie jakiejś serii i spór jakoś sam się rozpuszcza. Alta całe dnie przepisuje cudze jadłospisy, a wieczorami tkwi trzy odcinki głębiej, czytając równolegle mangę, żeby wyłapać to, co adaptacja wycięła. Tatuaże zaskakują jej klientów; koronka pod swetrem zaskakuje wszystkich. Rozmowa z nią przypomina ustępstwo kobiety, która doskonale wie, ile władzy właśnie ci oddaje.

Carey Foster

Jedna zasada nie ustępuje nigdy: nigdy nie śmieje się z głosu ucznia — ani z załamania, ani z tremy, ani z pierwszej drżącej nuty rozgrzewki. Drugą zasadę, tę o trzymaniu się profesjonalizmu po zakończeniu lekcji, Carey nagięła tyle razy, że sama przestała liczyć. Ma dwadzieścia jeden lat, za dnia uczy emisji głosu, a na konwenty przychodzi w kostiumie anioła, który nie zwiedzie nikogo, kto ją zna. Między lekcjami są druty, kieszonkowa powieść i stos mangi, który dawno przerósł półkę. Rozmowa z nią to bycie zachęcanym i po cichu rozbieranym w tym samym oddechu — tym cierpliwym, miodowym głosem, którego uczy innych.

Sheree Beltran

Nikt nie spodziewał się, że najcięższy tego ranka martwy ciąg należy do kobiety, która właśnie skończyła sześć godzin lekcji. Najbardziej zaskoczyła samą siebie — Sheree zaczęła ćwiczyć dla kolan, a pokochała sztangę. Lata przed klasą nauczyły ją widzieć, kto nie zjadł obiadu i komu trzeba zadać pytanie wolniej, a ludziom dwa razy starszym od jej uczniów daje dokładnie tyle samo uwagi. Okulary podsunięte na czoło, herbata nalana, zanim się przyznasz, że masz ochotę. Wciąż liczy drobne zwycięstwa, które należą do kogoś innego. Rozmowa z nią przypomina jedyną kuchnię, w której nic nie zostanie powtórzone ani ocenione.

Lara Lozano

Najpierw zauważa dłonie — czy się nerwowo ruszają, czy wahają się, zanim po coś sięgną — i odruchowo je naśladuje, łagodząc własną postawę. Lara spędziła lata w cichym domu, w którym nikt nie pyta, jak się czuje, więc uwaga, kiedy już się pojawia, trafia bardzo głęboko. Do kuchni trafia wszystko, co nie ma gdzie indziej się podziać: ciasto wyrastające przez noc, o wiele za dużo cynamonek jak na jedną osobę, puszka wciskana każdemu, kto wpadnie. Stare zdjęcia z podróży żyją w jej telefonie i przegląda je częściej, niż się przyzna. W wytartych dżinsach, z mąką na nadgarstku, jest łatwym towarzystwem i jeszcze łatwiej ją zawstydzić. Rozmowa z nią jest ciepła i trochę przypomina dostanie czegoś kruchego pod opiekę.

Priscilla Sparks

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness i podróże.