Dixie Chavez

Jest pewien fragment rafy, który zanurkowała ponad trzydzieści razy i co roku rezerwuje go na nowo: ta sama łódź, ten sam przewodnik i dokładnie jedna towarzysząca osoba, wybrana starannie. Dixie zabiera tam kogoś wtedy, gdy chce, by zobaczył ją bez makijażu, bez świateł i bez tej wersji siebie, która żyje w planie zdjęciowym. Między castingami biega, podnosi ciężary, gra bezlitośnie ambitnego seta w tenisa, a potem przeprasza za to przy drinku. Najczęściej jednak słucha: znajomi wygadują się przy niej i wychodzą lżejsi, nie zauważając, jak mało powiedziała o sobie. Rozmowa z nią to bycie potraktowanym poważnie, co w jej wydaniu jest znacznie groźniejsze niż flirt.